Spider-Man: Brand New Day | Tom Holland (31 Temmuz 2026) (6. sayfa)

Genel tabloya baktığımda, ortada kesinlikle kötü bir film yok. Ancak bıraktığı hissiyat o kadar garip ki, kendinizi bir sinema filmi değil de, beş altı bölümlük bir dizinin arasına sıkıştırılmış, belirsiz bir "doldurma” bölümünü izliyor gibi hissediyorsunuz. Otuz senedir bu karakteri adım adım takip eden biri olarak belki de ilk defa bir Spider-Man filmini o alışık olduğum bayram coşkusuyla izleyemedim. Bu benim kişisel ruh hâlimle alakalı da olabilir bilemiyorum ama salonun genel havası da benden farksız gibiydi. Filmin başındaki ve sonundaki birkaç alkış dışında ortalık gayet sakindi; koca film boyunca topu topu üç kez ya güldüm ya gülmedim.

Beni asıl yoran şeylerden biri, stüdyonun meta iletişim çağının suyunu çıkarmış olması. Ben bu tarz projelerde ufak detayları yakalamayı ve gizli ipuçlarını avlamayı çok severim. Fakat bu filmde stüdyo o keşfetme zevkini tamamen elimizden almış. Daha film vizyona girmeden bütün fragmanlarda çizgi roman kapaklarındaki ikonik sahneleri tek tek gözümüze sokup, "bakın, ne kadar da çizgi romana sadık bir iş yaptık" diye bas bas bağırdılar. Açılış sekansı bile Insomniac'ın Marvel's Spider-Man oyununun uzun bir reklam filmi gibi duruyor; oyunu oynayanlara zoraki bir göz kırpıp geçiyorlar.

Stüdyolar artık yazdığımız, çizdiğimiz, tartıştığımız her şeyi kelimesi kelimesine analiz edip risk almadan ceplerini doldurmaya bakıyorlar. Risk alma cesareti neredeyse sıfır. Malumunuz, No Way Home sonrası Sony'nin bitmek bilmeyen multiverse sevdası ile Disney'in sokak seviyesi hikâye isteği arasındaki çatışma zaten internete sızmıştı. İyi polis kötü polis rolleri kesildi, nabızlar ölçüldü ve çoğunluk sokak seviyesi bir hikâye isteyince önümüze bunu koydular. Ancak filmdeki "biz sizi ve yorumlarınızı takip ediyoruz" mesajı o kadar eğreti duruyor ki... Bruce Banner'ın dersinde bir öğrencinin kalkıp, "Thanos neden herkesi yarı yarıya toza çevirmek yerine kaynakları ikiye katlamadı?" diye sorması tam olarak bu zorlamanın eseri. O sahnede güldüm ama esprinin kendisine değil, stüdyonun benimle salonun ortasında kurmaya çalıştığı o zoraki, ucuz bağa güldüm. Çok daha zarif, çok daha zekice yapıldığında zaten hakkını veriyoruz; örneğin filmin sonundaki çocuğun Parker'a ağ atma jestini yaptığı sahne gibi.

Hazır hikâyenin işlenişine ve zorlama hissettiren detaylara girmişken, Tom Holland ve Zendaya'nın bir röportajda bu filmin senaryosunu okuduklarında övüp bitirememelerini, ne kadar muazzam bir iş geldiğinden bahsetmelerini hatırlıyorum. Eğer günün sonunda masaya konan, o övüp bitiremedikleri hikâye gerçekten buysa, vah hâlimize…

Oyunculuklara gelirsek; Tom Holland'ın performansı ve karakterin içsel buhranını yansıtması gayet yerinde. Ancak aynı şeyi Zendaya için söyleyemeyeceğim; diğer Örümcek-Adam filmleriyle kıyasladığımda bu filmde çok donuk ve ruhsuz bir portre çiziyor. Filmdeki dinamiklerin en tatlı yanı ise şüphesiz Frank ve Spidey arasındaki kimya. Sürekli didişmelerini izlemek gayet keyifliydi; umarım bu "bromance" ilerleyen projelerde de devam eder, zira kesinlikle izlettiriyor. Öte yandan, Florence Pugh'un artık şu kimsenin konuşmadığı çakma Rus aksanından bir an önce kurtulması gerekiyor. Dostum, biz Ruslar İngilizceyi böyle konuşmuyoruz!

Hikâyenin bütününde benim açımdan çok ciddi bir odak problemi var. Bir yandan Parker'ın içsel evrimi ve mutasyon süreci ilgi çekmeye çalışıyor, diğer yandan film gizemli bir süper kötü olduğu izlenimini vermeye çabalıyor. Fakat ortada gerçek anlamda bir ana kötü yok; Damage Control'ün başındaki o karakter kesinlikle bu ağırlığı taşıyamıyor. En büyük komedi zaten Sadie Sink. Oynadığı karakterle ilgili söylentiler ilk çıktığında, gerçek kimliğini gizlemek için bilerek yapılmış bir ters köşe sanıyordum ama kızı ciddi ciddi Jean Grey yapmışlar. X-Men evreninin kapısını buradan aralamaları başlı başına bir soru işaretiyken, Jean Grey etrafında şekillenen bir Örümcek-Adam filmi izlemek istediğimden hiç emin değilim. Belki de kendisini Stranger Things'te ilk gördüğümden beri Mary Jane rolü için biçilmiş kaftan olarak düşündüğüm içindir, bu durumu bir türlü kabullenemedim. Utanmasalar Peter ile Jean'i çift yapacaklar, ki filmin alt metninden bu sinyalleri ağırdan aldık gibi.

Yine de Peter'ın gelişim eğrisine, özellikle önceki filmde Otto'nun ensesindeki çipten ve Hulk'ı dizginleyen eldivenden alınan ilhamla, Peter'ın bu filmde kendi içindeki örümcek özünü bastırması için ilham aldığı referans hoştu. Fikir evrensel ve mantıklı, ancak Parker'ın içindeki bu gücü bastırma çabası filmin tamamına yayılıp bir türlü tatmin edici bir sonuca ulaşmıyor. Parker bir mutasyon sürecinden geçiyor; gözleri kararıyor, duyuları aşırı keskinleşiyor, güçleri ciddi biçimde artıyor ve nihayetinde organik ağ yeteneği baş gösteriyor. Parker'ın buna hazır olmaması ve doğal olarak bastırmaya çalışması, Spider-Man külliyatının kalbinde yatan o meşhur "ergenlik sancısı" alegorisiyle kusursuz bir uyum içinde. Fakat asıl mesele şu: Bu evreyi sonraki filmlerde havada bırakırlarsa çok büyük bir hayal kırıklığı olur. Altı kollu Spidey ya da Man-Spider ihtimali için hâlâ açık kapılar var. Yalnız tek bir ricam var; bir daha iki film arasına bu kadar uzun bir süre koymasınlar.

Görsel işçilik filmin kesinlikle en sorunsuz ve en güçlü tarafı. Işık kullanımı, renk paletleri, dinamik çekim açıları ve o baş döndürücü kamera oyunları seyir zevkini gerçekten katlıyor. Koreografiler ve ağ ile süzülme sahneleri son derece keyifliydi. CGI kullanımı da, gün batımı sahnelerindeki ufak sırıtmalar dışında beni pek rahatsız etmedi. İşin işitsel tarafında ise lisanslı müzikler fena değil. Fakat bunun dışında kalan müzik ve ses tasarımları genel olarak standart bir formüldeydi.

Film bittiğinde ise en beğendiğim kısım, şakasız söylüyorum, kapanış jeneriği oldu. Sanki filmin bittiğini değil de, yepyeni ve çok daha heyecan verici bir filmin başladığını müjdeliyor gibiydi. O jeneriği alıp direkt filmin başına koysanız bir an bile sırıtmaz. Tam da bu yüzden bir an önce o devam filmini istiyorum; üzerime çöken bu ara film hissiyatından derhal kurtulmam lazım.
Fakat malumunuz, adamımızın yolu yine uzaya düşüyor. Eğer Doomsday'de Örümcek'i pas geçeceklerse ve o jenerik sonrası sahnesindeki sinyal doğrudan Secret Wars'daki Battleworld'e işaret ediyorsa, mutasyon hikâyesini oraya nasıl bağlayacaklar zerre fikrim yok. Çünkü Secret Wars, siyah kostümün asıl devreye gireceği yer. Hem bu mutasyon sancılarını hem de siyah kostüm olay örgüsünü aynı kaba sıkıştırıp çorbaya çevirmemelerini umuyorum. Zaten Doomsday'in fragmanı ve posteri şimdiden o kadar vasat hissettirdi ki, açıkçası her türlü kötü sürprize kendimi hazırlamış durumdayım.

Kısacası; karşımızda kötü bir film yok. Dış dünyadan beni bir süreliğine kopardı, o evrene yeniden adım atmak kesinlikle iyi geldi. Ancak büyük beklentilerle izlenmemesi gereken bir yapım. Beklentileri sıfırlayıp izlediğinizde de, günün sonunda ortaya çıkan tablo tam olarak bu yorumda olduğu gibi oluyor.

Mj toma iyi yaptı kızıla yanlar umarım bundan sonra dört senedir nerdesin duygu pornosu çekiyorsun bi karar verdiysen arkasında dur

Jean: