İş hayatı yüzünden kendine saadece 3 saat ayırabilmek

Çok acınası bir durum değil mi ya? İşten 7 de gelsen, 3 saat anca iyi kötü vaktin oluyor. 10 da falan huzursuz olmaya başlıyorsun yine gece oldu aw diye falan. Tekrar yatman gerekiyor yatmasan bile panik oluyorsun huzursuz oluyorsun yatmak zorundasın çünkü. Yaşıyor muyuz yaşamıyor muyuz belli değil. Zaten aldığın maaşla ne araba ne ev alabiliyorsun, parayı yemeye kalksan yine zaman yok 3 saatte nerede nasıl yiyeceksin, trafiğe çıkıp bi yere kaçsan İstanbul trafiği berbat. Bi cumartesi bi de pazarımız var. Onda da gezmeye gitsen yine trafik kilit İstanbul da. Ot gibi yaşamak zorunda kalıyorsun. Çok mutsuzum. Daha iyi iş bulsan ne olacak ki? Hiçbişey. Galiba bu hayatı yapamıyoruz ya. Alın şiir bile yazdım:

Kahrolsun İş Hayatı

Sabah alarmı değil

Cellat çanı gibi çalıyor,

Güneş doğmuyor,

Mesai başlıyor sadece.

Takvim yaprak değil,

Ömrümden kesilmiş fiş gibi.

Bir masa,

Bir ekran,

Bir de yavaş yavaş silinen ben.

Saat akmıyor,

Saat emiyor.

Gençliğimi,

Hevesimi,

“Bir gün yaşarım” dediğim o hayatı.

Akşam oluyor,

Özgürlük değil,

Sadece ertesi güne hazırlık.

Diyorlar ki:

“Alışırsın.”

İstemiyorum.

Ruhumun körelmesine alışmak istemiyorum.

Ben makine değilim.

Ben sadece nefes almak için doğmadım.

Ben yaşamak için doğdum.

Ve bir gün

Bu hayatı değil,

Kendimi seçeceğim.

Kendi işim vardı daha çok çalışıyordum da. Bak olay maaş da değil. Çok zaman gidiyor. Ve giden zamanı trilyon versen geri getiremiyorsun.

Sırf annem yok işte evlenemezsin falan diye diye zorla işe girdik. Böyle bir hayat yaşayacaksak ne evlenmenin ne yaşamanın bile mantığı yok. Hep bu 40 yaş üstü adamlar bunu anlamıyor. Adamlar makine gibi yaşamayı kanıksamış. Onlar bunu kabul edince biz de kanıksıyoruz zorla. Ama bu normal değil.

Ama bazen kendi işimde daha da çok tatil yapıyordum işte bu sayede. Bu kadar koymuyordu. Dışarıda çalışsan en fazla 15 gün.

Tarla falan demişsin de Türkiye'de öyle bir şey asla olmaz devlet gelir kesin kıllık çıkarır zart vergisi zurt vergisi diye seni darlar. Amerika değil burası. Buranın devleti çok zalim. Bi çıkış yolu bulamıyorum.

Şiir denemeleri:

Bugün işe gitmedim

Ama liberalim 

Komünizm sevmem, özgürlük güzel

Belki zengin olurum hem, kim bilir

Ben de patron olup çıkarım

Öğlen 11 e kadar yatarım

Sabah 8 akşam 5 diye fiske atarım işçilere

Ama 5 dakika geç geleni kovarım

Çay demli gelirse vay haline

Müşteriye kızıp işçiye saksı atarım

İşte aslında bu 40 yaş üstü adamları anlamıyorum kanıksamışlar dediğin mevzuyu ben sana açıklayayım bir 40 yaş üstü adam olarak

Şimdi genellikle bizim gibi insanların sadece hayatta kalmak maaşını harcamak gibi bir idame şekli olduğu taktirde bu psikolojik olarak yıkıcı bir kavram. Yani evet hayat çalış para kazan sonra da bu parayı yemekten ibaret değil. Hayat ek biç ve ektigini ye bundan da ibaret değil

Bu dünyayı açık dünya bir oyun sahası gibi düşündüğünde aslında hayata dair amaçlarını hedeflerini sen belirliyorsun. Yani öncelikle mutlu olmak ve hayata tutunmak için amaçlar ediniyorsun ve işin en güzel tarafı amaçlarına ve hedeflerini sen belirliyorsun. Kendi şirketin olduğunda evet daha çok çalışıyorsun ama seni motive eden şey çalışmanın sonunda kazandığın paradan ziyade şirketine ve dolayısıyla kendine bir değer katmış olmanın vermiş olduğu mutluluk. Bu yüzden de maaşlı bir işte çalıştığında kendine ve hayatına bir değer katamadığını düşünüyorsun. Evli ve çocuklu olmadığın için de eşinin ve çocuğunun hayatına da bir şey katmış olmuyorsun. E haliyle çalışıp ediyorsun kendin sadece cumartesi pazar biraz gezmekten mütevellit bir katkı yapıyorsun. Gezip para harcayarak moralini ve motivasyonunu yükseltmeye çalışıyorsun hatta kendine saçma telefon araba giyim kuşam gibi şeyleri alarak kendini motive ettiğini düşünüyorsun.

İşte seni mutsuz eden şey bu amaçlarına ulaşınca e bu muydu yani diye moralin yükseleceği yerde tahminimce moralin düşüyor. Emek harcadığı zaman hayatına bir şey kattığını görmek istiyor sen bunu Göremediğin için mutsuzsun. Başarı getirecek mutluluk verecek gerçek ve düzgün hedefler oluştur sonra bu hedeflere ulaşmak için neler yapman gerektiğini belirle ve bunlara ulaşınca kendini ödüllendir

Maaşlı Hayatın Gözyaşları

Stajyer idim üniden kaptılar

Asgari verip ofise attılar

Mesai üstüne mesai kattılar

Böyle düzen olmaz olsun ağalar

Sabah sabah metrobüste gezerdim

Boş koltuk görsem dua ederdim

Turnikede ruhumu teslim ederdim

Böyle ulaşım olmaz olsun ağalar

En sonunda kadroya alındım

Önce şöyle LinkedIn’e bakındım

Zam sorunca kapıya bırakıldım

Biraz da insan olun ağalar

3 yıl oldu tecrübe dediler

Maaşa gelince sessizleştiler

“Ekip ruhu” diye diye kitleyip gittiler

Böyle şirket olmaz olsun ağalar

Performans diye başıma üşüştüler

Mesaiyi “fedakarlık” diye süslediler

Hafta sonumu takvime işlediler

Böyle hayat olmaz olsun ağalar

Toplantıda fikir diye konuştum

Sonra mailde yok sayıldım sustum

Sunumu patron yaptı, ben izledim durdum

Hakkımı geri verin ağalar

Prim var dediler hedefi uçurdular

Tutturduk dedik kuralı değiştirdiler

Bonus yerine pizza söylediler

Böyle ödül olmaz olsun ağalar

Yıllık izin hayali kurardım

Onay mailini aylarca arardım

Tam çıkacakken projeye bağlardım

Biraz da nefes verin ağalar

Maaşlı hayat yaşar giderim

Zamanımı satıp durur giderim

Belki bir gün ben de çeker giderim

HAYATIMI GERİ VERİN AĞALAR

Çok güzel şiir çok beğendim tebrikler. Ama rica etsem yukardaki yorumumu da bir okuyuver

Valla hayat amacım, kendi işimi bir şekilde tekrar kurup, kendimi idame ettirecek kadar iyi para kazanmak. Yoksa böyle hayatın benim için anlamı yok ki. Bazı yazılımcılar mesela, bir şekilde az kişiyle bir yazılım yapıyorlar parayı kırıyorlar. Çok fazla çalışan almalarına da gerek yok yazılım işinde. O işi batırsan bile paranı kurtarırsın başka iş kurarsın. Sağlam iş dediğin böyle olur yoksa çok çalışanlı firma kursan ne, batsan paranın yarısı çalışanlara gider. Bu ihtimal baya kötü aslında. En iyisi en az çalışanla idare etmek zaten.

Her gece uyurken, lanet olasıca 6:30 da kalkmak zorunda olduğumu düşünüp stres oluyorum.

Hakkında hayırlı olsun inşallah gönlüne göre istediklerini yaparsın. Ama normalde hayatına da bir şeyler katabilirsin mesela bir kooperatifden hisse alıp ay ay ödeyerek bir süre sonunda bir mülk sahibi olabilirsin, veya küçük bir yer alıp adım adım duvarlarını evini damını yapabilirsin. Bu tarz şeyler insanı boşa çalışıyormuş algısından çıkartır ve bir amaç uğruna çalışma hissiyatı verebilir. Bunlar hayatın ana taşkı değildir arka planda devam eden background task gibi düşünebilirsin. Veya ana görev dışındaki küçük görevler gibi bakabilirsin

Bu sisteme çoçuk getirmicem biz yaşamıyoruz

Sabah 6 da uyanıyorum 6.35 evden çık 6.45 otobüse bin işe 7.45 te gidiyorum 1 saat sürüyor kahvaltı işte yapıyorum 8 de mesai başlıyor öğlen 12 ye kadar çalış sonra 13.00 da devam akşam 17.00 işten çıkıyorum bu sefer metroyla 2 aktarma yapıp eve gidiyorum yani eve gelmem saat 18.00 oluyor akşam 23.00 da yatıyorum

Soruyorum 1 gün değil 2 gün değil hergün bu yaşamak mı bunun adı rezillik

Başkasına çalışırken yaşamıyorsun doğru. Bu iş parayla da alakalı değil. Adam bana 1 milyon TL maaş verse, her gün 2 saat vaktim olsa ne yapayım öyle dandik hayatı ben?

Tek yaşadığımı hissettiğim zamanlar kendi işimi yaptığım zamanlar.

Öyle zaten. Sabah evden çıkış 07:40 eve geliş 18:30 Çocuğumu bile 3 saat ya görüyor ya görmüyorum hafta içi böyle düzen. İyiki hafta sonu 2 gün tatil var olmayanlar ne yapsın.

Asıl zenginliğin zaman olduğunu anlamış gibi görünüyorsun. Paranın bir kifayetete yok. Gördüm ki bir insan kira ödemiyorsa şayet 10.000 lirayla bile geçiniyor. Ama zaman çok kıymetli. Paranın sonu yok ama zamanın sonu var. Görmene sevindim

Söylemesi güzel de bizim gibi ömür boyu İstanbul'da büyük şehir hayatı yaşamış adamlara zor bu hayat hocam

Bence yaşamak zorunda değilsiniz. Ben beş yıl okudum eğitimimi aldım bir yıl askerliğimi de orada yaptım beşi de yakın orada çalıştım, yeter dedim İzmir’e gittim İzmir’de de bi10 sene yaşadım sonra oradan da sıkıldım geldim şimdi Remote olarak bir Ege kasabasında yaşıyorum. Yani hayat o kadar da zor değil yaşamak istediği her yerde yaşayabiliyor insan.

Çoluk çocuk var mıydı abi

İzmire giderken 1.5 yasındaydı. Buraya gelirken de 10

Önceki konuda yazacağımı burdan yazayım: 13 yaşındaki çocuğunu tenis kursuna yollayacağına buna dinini imanını öğret. Yarın sen bundan önce ölürsen arkandan Fatiha okumasını bilen biri olur. Zira son nefesten sonra amel defteri kapanır, sevap ve günah işlenemez ancak arkada bırakılan salih bir evladın göndereceği sevaplar amel defterine yazılmaya devam eder. Bunu dünyadaki pasif gelire benzetebilirsin. Hiç birşey yapmadan sevap kazanmaya devam etmeyi herkes ister. Böylece hem kendisi kurtarmaya çalışır, hem de sana sevap yollar.

Tenis oynadıkça ne olur? Sana da günah yazılır çünkü kısa şort nedeniyle hep haram işleyecek, işlediği günah bunun hayatına tenisi sen soktuğun için, sen sebep olduğun için sana da yazılacak. Her tenis oynadığında, senin işlemediğin bir günah amel defterine yazılacak. Çocuğuna dinini imanını öğretmezsen Allahü teala bunun hesabını senden ve eşinden sorar.

Bak mesela bizim birader sosyetik enteller, seküler zenginler gibi takılıp minik kızını jimnastik ve müzik kursuna yolluyorlarmış. Onun kafası böyle şeylere çalışmaz, muhakkak cüce karısının işidir bunlar.. Hele bi gelsin buraya, onu da uyaracam.