Gençler sakın böyle düşünmeyin!

Bu ülkede lafta maddiyatın zerre kıymeti yoktur ama maddiyatı olmayana zerre kıymette yoktur
Sapka çıkarılası bir tespit

Valla maddi-manevi çok rahat bir çocukluk yaşadım. O paranın bazen ne rahatlıklar sağladığını bilirim. Ama aynı zamanda ne büyük belalar olduğunu da bilirim. Para ağaçta yetişmiyor gençler. Para, iş yaparak kazanılıyor. Şerefsiz değilseniz... Onda da, bir günde 1.5 milyon dolar kaybettiğini bankadan gelen telefonla öğrendin mi hiç mesela? hiç borç sarmalına girdin mi? Arsalarını korumak için borcu borçla çevirdin mi? 6 farklı bankaya 5 farklı sahte mizan hazırlayıp yalan söyledin mi? Faktoringe fiktif çek verdin mi mesela?

Bunlar gene tırt konular. 15 milyon liralık malın mülkün varken eve peynir almakta zorlandın mı mesela? Dalga geçmiyorum abi. Ciddiyim. Bunlar başıma geldi benim. Teorik olarak milyonerim, 3 ay kira ödeyemedim.

Gayet orta-üst gelirli bir hayat yaşıyorum. Nakit birikimim sıfır. Kira gelirim falan da yok. Arsa var. Yatıyor... Günlük hayatta sıradan bir hayatım var. Bilgisayardan telefona herşeyi ikinci el alıyorum. Çünkü gelirim az. Az olmasa bile, ülkedeki asgarî ücret belli. Telefona iki asgari ücret veremem. Olmaz yani. Bende eğreti durur. Ama arkadaşlarımla gezerim, tozarım. O ayrı. Yurtdışında tatile para harcarım mesela. Ama üç yıldızlı otel Max. Param zaten yok da, olsa da gidip dört yıldızlı otelde kalmam. Böyle cins bir tipim. Beş yıldızlı otellerden nefret ederim. Bedava kalabileceğim iki tane var. Birer kere gittim. Açılışına. O kadar. Bedava kalmıyorum yani. Bana karaincir'de bir pansiyon yeter aga. Daha organik. Beni daha çok mutlu ediyor.

Ben şunu anladım: orta büyüklükte adam olmak en risklisi... Büyük adam batınca tereyağından kıl çeker gibi yırtar. Biz ortancalar çok fena patlarız. Çünkü borç takıp göçmek bizim ruhumuzda yok. Halbuki sen de aş'sin arkadaş! Aş batınca, devlet hariç kimse ortaklarından tahsilat yapamaz. Ama gene de, bizde o hamur yok. Büyüyünce, iş hayatının doğası bunun rahatlığına mı erişiyor o kodamanlar bilmiyorum.

O yüzden hayat düşündüğünüz gibi sadece para etrafında dönmüyor. Kafayı değiştirmeniz lazım. Ha şu doğru: orta-üst gelirli hayatı yaşayacak bir gelir insanı çok rahatlatır. O kadar bir para kesinlikle rahatlık verir. Daha fazlasının ise rahatlık mı getireceği, rahatlık mı götüreceği hiç belli olmaz. Maslow hiyerarşisi tam. Huzur abi. En önemli şey huzur. Ben tam 7 yıl uyuma zorluğu yaşadım. Borç sarmalında... Mal var mı? Var. Para? Yok. O zaman iş gene boka sarıyor. BMW Z4'e de bindim. 330.000km'de fusion'a da... Bana farkmaz. Ama babamdan kalan Chevrolet'leri satacağıma, 20 yıl daha bu mal fusion'a binerim. Böyle bir kafa benim kafa.

Sinir stres de insanı erken öldürüyor. Ahmet Özal gibi konuşmak istemem ama, babamı fabrika öldürdü. Net. Ben işe dahil olduğum an onu mümkün olduğunca parasal boktanlıktan uzak tutmak için elimden geleni yaptım. "Para sorumluluğu bende, o işine baksın" yaptım. Zaten o yüzden 7 yıl huzursuzlukla geçti. Para benim olsa koy bir tarafına... para ailenin parası. Daha büyük sıkıntı... Neyse yükü ben çektim, ama yetmedi aga... Adam beladan kurtulduğumuzu, burnumuzun boktan kurtulduğunu göremeden gitti. Acayip enteresan bir süreçti. Resmen kendinden sonraya minimum pislik kalacak şekilde düzeni kurdu. Fabrikayı kapamaya karar verdi. Arsayı alacak müşteri buldu. Fabrikayı alacak firma buldu. Düzeni kurdu. Sonra gitti... içine doğmuş gibi... Acayip bir süreçti.

-----

O yüzden her boku biliyormuş gibi konuşmayın derim. Para tabii ki iyidir. Risksiz, sinirsiz, stressiz olacaksa hele çok tatlıdır. Ama genelde öyle olmuyor. Siz güzel bir hayat yaşamaya bakın. Bunun için elbet bir miktar para lazım da, çok büyük para lazım değil. Yeterince olsun. Kalanı huzurla olacaksa olsun. Huzursuzluk çıkaracaksa yeterince olsun. Kalanı kalsın.

Hiç kimseye muhtaç olmadan,kafanı yastığa koyduğun zaman aklına takılan düşüncelerin olmadığı yaşantıda para paradır. Gerisi zarardır. Az yada çok para meselesi değil konu kimseye ağız eğmek zorunda kalmamak asıl mesele.

parasız mutlu olan kaç kişi var?