Her şeyi sorgulamak ve her şeyin anlamsıza ulaşması

Niye evleneyim mesela, mesela niye yaşayayım? Bir amacım yoksa ve zevk alamıyorsam niye sabah 8 akşam 5 için dirsek çürüteyim? Bir yeteneği ve bir şeye süper bir ilgisi olmayan biriyseniz sabah 8 akşam 5 hayallerinle helalleş durumu gerçekleşiyor. Bunu yaşamak için mi bir şeyleri zorlayayım yani?

Şu an sıcak ve konforlu bir evdeyim, ailemleyim. Bir gün ailemle olmayacağım, fakat ailemle olmadığımda bu hayatı nasıl yaşamam gerektiği konusunda donanımlı değilim. Hata yapmama izin verilmedi, bilmiyorum, hep benim yerime bir şeyler yapıldı edildi. Yemeğim önüme kondu, arkam toplandı. Tehlikelerden uzaktım çocukluğumdan beri, peki ya şimdi ben bu zorlu hayatı nasıl yaşayacağım? Neyi seviyorum, neyim ben? Keşfedemedim ki, keşfedecek kadar motive de değildim, çevrem de hiç yardımcı olmadı zaten.

Her gün bir şeyleri sorgulamaya başladım ve her şeyin anlamsıza ulaştığını ve her şeyin kişiden kişiye değiştiğini gördüm. Yaşamak garip bir tadı olan bir kek gibi, herkes tatıyor, bazıları savunma mekanızmaları geliştirip kekin güzel olduğunu, bazıları kekin iğrenç olduğunu, bazıları ise kekin sadece bir kek olduğunu söyleyip huzur buluyor.

Şu hayatta her şey olabilir, onu biliyorum, evsiz kalabilirim, hayatım mahvolabilir. Ama bu gibi durumları engellemeyi öğrenmediğim halde, sadece öylesine kenarda ve sessizce hayatı izleyen bir durumdayken, nasıl bir şeyler inşa edebilirim? Üniversite sınavım var ve çalışmayı birkaç kere denememe rağmen kendimi sorulara boş boş bakarken buldum. Sanki herkesin bunu idare etme ve bu oyunu oynama konusunda süper yetenekleri varmış da bana bunlar bahşedilmemiş gibi hissediyorum.

Bir gün farklı, diğer gün farklı hissediyorum genel olarak. Sorguladıkça bu farklılaşma arttı ve beynim darmadağınık bir hal aldı. Bilmiyorum, cevabı olmayan sorular soruyorum her gün. Umarım sonum kötü bitmez, tek yapabildiğim şey ummak.

Çoğu gece olduğu gibi içimi delen bir acıyla başbaşayım.Gene ağladım ve şimdi uyumadan önce nette gezinip duruyorum.Kendimi bildim bileli böyle.Acı,korku,ızdırap...Hayat işte napacan.Arada kendimi mezarda hayal ediyorum.Etin çürümesini toprağa karışmasını izliyorum.İnş ahiretim güzel olur.Öyle yoruldum ki acı çekmekten.Acıya dair hiçbir şey görmek istemiyorum.Dine yönelin, namaz kılın.Hayat bir oyun değil.İnsan olmakta hiç kolay değil.İnsanın omzundaki yük çok ağır.En temel amaç Allah'a sadık olduğunu kanıtlamak.Onca çekilen çilenin bir sebebi var.Düz yolda herkes yürür mesele dağları aşabilmek.Onun dışında dünyanın zevkleri gelip geçici.Verdikleri mutluluk dişe dokunur değil.Benim gördüğüm en tatmin edici mutluluk birine, bir şeye faydan dokunmasıdır.Sizin en hayırlınız insanlara en çok faydası dokunanınızdır.

Arada ölülere bakın iyi gelir.

"Sanki herkesin bunu idare etme ve bu oyunu oynama konusunda süper yetenekleri varmış da bana bunlar bahşedilmemiş gibi hissediyorum."

Şu sıralar cidden çok yoğun olarak hissettiğim duygu. Söylediklerinin geri kalanına da katılıyorum. Bir de ölüm kavramını fazlaca düşünmeye başladım.

bu soruların sonun gelmez hayatın tadını çıkarın

Anlam aramayı bırakıp, kendi anlamını kendin yarat.

''birkaç yumruk yiyip camdan yapılmış olmadığınızı anladığınızda sınırlarınızı zorlamadan yaşadığınızı hissedemezsiniz.'' green street elite