Kimseye anlatılamayan ailevi problemler

içinizi kurt gibi kemirir durur. İçimi buraya dökeyim bari. Annemle babam senelerdir aynı evin içinde birbirleriyle konuşmayan iki insan. Mecbur kalmadıkça tek kelime bile etmiyorlar birbirlerine. Tek çocuk olmam sebebiyle de arada kalan da ben oluyorum, bütün yükü üstlenen de. Annem barışmaya çalışsa da babam sürekli soğuk davranan taraf. İkisiyle de defalarca konuşmama rağmen arada büyük bir problem olmadığını anladım. (Geçmişte diğer aile bireyleriyle yaşanan olaylar vs. var kişisel hiçbir durum yok). En yakın arkadaşlarıma, sevgilime dahi anlatamıyorum bu durumu ve zaten düzelecek gibi de değil. Aile ortamı, huzuru olmamasını geçtim acaba babam anneme yine bağıracak mı, acaba tartışacaklar mı diye düşünmekten nefret ediyorum.

Düzeltmeye çalışırken çocukluğumu bile yaşayamadım ben kocaman yükü üzerime bıraktılar. Ama artık ben de bırakmak zorundayım bütün hayatımı mahvetmeden

Şu ailelerin saçmalıkları insanı bitirir durur. Ben 6 yaşında bebeyken annem bana "biz babanla boşanacağız ikimizden birini seçeceksin" demişti. Bana o yaşta bu sorumluluğu yükledi.

3-4 ayda bir tartışırlardı awk. O bağırışmalar çağırışmalar. En son ben dedim adam olun asabımı bozmayın diye gene de durduramadım.

Hiç evlenmemiş olsalardı keşke böyle olacağına

Keşke ya keşke. Görücü usulüne benzer şekilde birbirlerini tanımadan evlendiler. Daha ilk senede beni yaptılar sonra babam pisliğin teki çıktı (annemde altta kalmadı tabi) 2 s iarasında harala gürele takıldık işte.

Benim annem saçma biriydi. Kendi emeğiyle çalışmak yaşamak varken evlenerek hayatını kurtarabileceğini düşündü.

Bizimkiler kısmen severek evlenmişler ama şuanki durumlarına bakılırsa birbiriyle alakası olmayan iki insan. Annemin ekonomik özgürlüğü olsa bir saniye bile durmaz diye düşünüyorum

Babam orta halli bir çalışan, annem ev hanımı ekonomik özgürlüğü olmadığı için bu duruma katlanıyor olabilir

Şu an ne yapıyorsun hocam, hangisiyle kalıyorsun.

Çevremdeki biri bu durumumuzu anlar diye ödüm kopuyor, benim için çok büyük bir eksiklik bu. Başkaları bir şey yok sanıyor ama ortada bir aile bile yok

Babam vefat etti. Annemle kalıyorum hocam. Ona da katlanıyoruz artık.

Allah rahmet eylesin hocam. Hepimiz bir şeylere katlanıyoruz işte.

Hocam anlattıklarınız -ve cevap olarak yazılanlar dahil- çok küçük şeyler. Bizim ailede de sıkıntılar vardı. Şimdi şükür daha büyük sıkıntılar var   

Daha kötü ne olabilir ki diyemiyorum çünkü her şeyin daha kötüsü her zaman vardır. Ama mutlu mesut yaşamak varken neden bunlarla hayatı hem kendilerine hem bize zehir ederler ki bunu kendime yediremiyorum

bende sizin gibi düşünüyorum.İnsana en büyük yıkımı anne babası yaşatabiliyor. Bu konuda ben asıl babama kırgınım mesela, hayatı zehir etti şu kısacık 20 yılımda   bir an önce defolup gitmek istiyorum evden.