İçimdeki kaygı,nefret vs.

kendimi ifade edemememin verdiği duygular var. Kalp çarpıntısı,sürekli kaygılı olmam, zerre kadar fikrim olmadığı insanlardan nefret etmem ama bunlar hep dışarıdayken var ya da okuldayken. Hep birilerine karşı gardımı almış olarak görüyorum kendimi ve bunları otomatikmen yapıyorum. Böyle biri olmak istemiyorum insanlarla iyi geçinen biri olmak istiyorum ama yapamıyorum. Çok zor anksiyetenin etkisi mi acaba??

Ah hocam yalnız değilsin, küçüklükten bu yana ailevi sorunlar yaşamış biri olarak bende aynı sorunları yaşıyorum.

Ortaokulda bizimkiler ayrıldı. Babam maaşla geçinen biriydi. Evimiz kiraydı.

Şiddetli geçimsizlikten ayrıldıklarından sonra babam başkasıyla evlendi ve bir daha aramadı.

Annemle birlikte 0`dan bir şeyler yapmaya başladık.(Kapıcılık, Gündelik işlere gittik.)

Lisede derslerim normaldi ama sınıftakiler benimle çok uğraşırdı sessiz olduğum için(Okul kötü, adı çıkmış bir liseydi)

Ygs yi kazanamadığım için direk geçiş hakkımı kullanarak Konya`da dağlık bir yer de üni okudum. Yine yobaz bir yerdi.

Üniden sonra pandemi başladı zaten. 1-2 yıl sonra iş bulabildim. İstanbul`da güzel bir firmadan teklif almıştım. Ama askerlik tescil sürem bittiği için gidemedim.

Askere gitmek zorunda kaldım. Askerde yine sessiz ve psikolojisi bozuk biri olduğum için komutanlar ve askerler benimle çok uğraşırdı.

Zar zor askerliği bitirdikten sonra istanbulda bir reklam ajansında iş buldum. İşe girdikten sonra tek hedefim işime odaklanmaktı. Ama dolar bu kadar yükseldikten sonra psikolojim daha da bozuluyor ve umutsuz oluyordum. Bu sefer arkamdan dedikodu yapıyorlardı.

7 ay çalıştıktan sonra ajans pandemiden dolayı iflas etti ve işten çıkarıldım.

Tabi bu zamana kadar da sevgilim ve kız arkadaşım da olmadı. Yaş 25 şunu anladım ki coğrafya kadermiş. tabi bu yaşa kadar saç baş kalmadı artık. 50-60 yaşında ki adamdan farkım kalmadı.

Sürekli gelecek kaygısıyla yaşıyorum ve benim elimden bir şey gelmiyor.

Kaygılı olmak çok dezavantaj oluşturuyor. Hayatın akışını yaşatmıyor çok zor bi durum :(

Kaygılı olmak istemiyorum ama ülkenin bu halini düşününce bir de iyice umutsuzluğa kapılıyorum artık, sürekli takıntılı ve umutsuz biri oldum. Yaşadığım yer bir de küçük bir ilçe olunca insanlarla fazla iletişim de kuramıyorum. Ne yapıcağımı şaşırdım.

Bence arkadaş edinmelisiniz. Aşırı yalnızlıktan mütevellit gelişmiş gibi görünen bir anksiyete ve sosyal körelmeye karşı etkili bir self terapi olur.

Okul zorbalıkları, dışlanmışlık, şiddet, panik ataklar, xanax ve diazem'le geçen son 1 sene...

Bu toplumla ilgili hayaller kuruyorum. Tek başıma ölmeyeceğim.

Hocam işin kötü tarafı ailemin ayrılması sbs dönemine geldi. Şiddetli geçimsizlikten dolayı ayrıldılar. Ben sonradan annemle izmire 0 dan gelmek zorunda kaldım. Tabi o zaman maddi imkanlar olmayınca bana yakın olan bir meslek lisesini seçmek zorunda kaldım.

Lise adı çıkmış bir liseydi. Gerçekten kötü bir 4 seneydi. Bir yandan ailevi sorunlarla, bir yandan maddi sorunlarla bir yandan da okuldakilerle uğraşıyordum.

Ünide vasat bir yerde okumama rağmen lisedekiler gibi kötü değildi. Ama kırsal bir yerde olduğu için hiç ortam yoktu.

Askeriye de hal böyle olunca sessiz ve sakinsen çok fazla göze batıyorsun. Hiç anlayışlı davranmıyorlar. Adam ilkokul mezunu seni ezmeye çalışıyor.

.

Hocam ben ilaç kullanmayı tercih etmedim. Bilmiyorum belki yanlış yaptım ama bana en çok zarar veren şeylerden biri de yaşadığım şeylerin yanında erken yaşlarda başladığım porno ve masturbasyon oldu. İlk başlarda böyle olacağının farkında değildim. Ne kadar bırakmak istesem de bırakamadım. Nofap yaptığım zaman takıntılarım ve olumsuz düşüncelerim biraz daha azalıyor. Ama yapabildiğim gün max 15. Bırakmayı çok istiyorum ama bir yandan sevgilim olmayınca ve cinsel ihtiyacımı gideremediğim için daha da batıyorum.

bende de bu durum var. nofapı uzun süre ben de denedim hocam. max 1.5 ay başardım sonra artarak geri dönmeye sebep oldu. zaten sevgili olmayınca ve cinsel açlığı bastırmaya çalışınca daha da artarak geri dönüyor hocam. bence abartmadan dozunda götürmek gerek eğer ki bir ilişkiniz yoksa. benim de bu konuda noksanlığım var maalesef.

Türk kızlarından dolayı sevgili de yapamıyorum ne yapıcağımı bilmiyorum. 1.5 ay bence iyi bir süre baya toparlamışsınızdır. Ama acısını sonrasında fazlasıyla çıkartıyorsun.

Hocam iş ortamına giriyorsun mesela. Kız el bebek gül bebek büyümüş. Sen sessiz sakin sadece belli bir yere gelmek için işine bakıyorsun. Kız sen konuşmuyorsun, sessizsin diye silik karakterli damgasını yapıştıyor.

Bu ülkenin neresinden tutsan elinde kalıyor omg. Direk sorunlusun damgasını yapıştırıyor. Lan ben işime bakıyorum işte benimle niye uğraşıyorsun.