Hiç kimsem yok

Merhaba, lise son sınıf öğrencisiyim ve hayatım boyunca ailem dışında hiç kimsem olmadı desem yeridir. Anlatacak veya danışacak kimsem olmadığı için sizlere hayat hikayemde bahsetmek istiyorum.

En başında her şey güzeldi, ta ki insanların benim her davranışımi hatalı ve itici olarak nitelendirmeye başlamadan önce. İlk önce okul ortamında dışlanp ayrımcılık yapıldığı için (ki bu da onların bir hatasıydı fakat ben onları affettim) depresyona girdim 1.5 ayda 40 kilo verdim hani tipimden kaynaklıdır belki diye, fakat bu sefer de insanlar depreisf olduğum için benden soğuyup uzaklaşmaya başladılar. İşte depresif ergen, bununla mi uğraşacağız, intihar edeceğim deyip duruyor, başkasını buluruz, daha iyileri var, ne hali varsa görsün, zaten tipsizdi yanımıza yakışmıyordu, ha bak iş kullanmaya iş yaptırmaya enayi yerine koymaya gelince iyi ki varsın onur teşekkür ederim onur, eee ertesi gün yine aynı tatavalar dönmeye başlıyor. E yapmadım yardım etmedim, enayi yerine koyudurtmadım kendimi, bu sefer de onur kötü insan uzak durun, bir de üstüne üstlük sınıfçak üzerime iftira atıldı herkes beni kötü bildi, e bu onurcuk ne yapsın bu onurcuk hassas yine sustu yine her şeyi kabul etti yine içine attı, böyle böyle de daha çok depresyona girdi, daha çok depresyona girince de intihar girişiminde bulundu, başaramadı kalakaldı antidepresanlarıyla baş başa tekrar, ama son bir ümitle tekrar toparlandı, hadi dedi bu sefer olacak dedi okul değiştirdi. Başlarda güzel de gidiyordu aslında geçmişi umurunda değildi kimseye bahsetmiyordu, dışlanmıyordu da, fakat işler sarpa sarmaya başladı onurcuk yine aynı onurcuk insanların her hatasını affediyordu çünkü yalnız kalıp geçmişine dönmekten çok korkuyordu. Bu yüzden de içinde koskocaman bir insan sevgisi oluştu, önüne gelene bağlandı, en yakınıymış gibi davrandı elinden geleni yaptı çalıştı çabaladı, fakat ne oldu insanlar onurcuğu tek bir hatasında (bazen durduk yere) sildiler silmeye devam ettiler. Onurcuk intihar etmek istemiyordu çünkü zamanında basaramamıştı zaten yine içine atmaya başladı, büyüdükçe büyüdü yine onurun içindeki düşünceler, ne kadar yorgun olsa da pes etmedi onurcuk hala devam etti evet bir avuç dolusu ilaç içiyordu belki iyi hissedebilmek için ama hala bir ümit vardı onun içinde, tam da bu süreçte bir kız ile tanıştı onun da psikolojik bazı sorunları vardı, onurun içindeki kocaman insan sevgisi durur mu hemen dost elini uzattı ona yardım etmek istedi, çıktılar bir yola birlikte güldüler eğlendiler depresiflikten eser yoktu fakat onurun göğsünde bulunan kırmızı kan dolu organ beyne danışmadan bir şey yapmıştı (kıza aşık olmuştu) onur aşk istemiyordu hayatında fakat istemsizce büyüdü büyüdü çok büyüdü çıkılmaz bir duygu oldu onur için bir SE bunun üstüne kız okuldan ayrılmasın mi? Akşamına onuru gör sen eski haline döndü bildiğin bitti tükendi depresyonun dibini boyladı bir hafta okula gitmedi hasta oldu, o sırada anksiyete de başlamıştı istemsizce artık hata yaptığını düşünmeye başladı herkese, tamam depreisf halden çıktı çıkmasına da bu sefer de anksiyete lle başı dertteydi her şeyi sorgular kafaya takar büyütur ve insanların onu sevmedikleri düşüncelerine kapılır oldu, bu da onun hata yapmasına ve bu duygu ve düşüncelerini insan ilişkilerine yansıtmasına sebep oldu, baktı insanlar geçen seneki gibi ondan soğumaya başladılar bir daha depresyona girdi her kavgada her eleştiride sabahına ölmek için yalvardı Allah'a, bu daha da batırdı insan ilişkilerini insanlar ondan çok soğudular. Bu süreçte kimse yanında olmadı onurun kimsecigi yoktu, elindeki telefonu ve bilgisayarı en yakın ve tek dostlariydi. İnsanların iyi gecindigini bir sürü arkadaşı olduğunu, flortleri, sevgilileri olduğunu fakat kendisinin kimsesi olmadığını görünce nefret etti hayattan, yaşamaktan, kısacası her şeyden. Onurun şu an hiç kimsesi yok (her zamanki gibi), ilaç kullanmıyor eskisine göre gelişme var ama elinden bir şey de gelmiyor artık. Çünkü zamanında ona söylenen bir çuval dolusu hakaretler, kırıcı sözler, küfürler hala aklında. Belki aşırı tipsizdi, belki insanlar onurun kişiliğini, konuşmasını, tarzını beğenmiyorlardi ama bunlar hiçbir şeyi değiştirmeyecekti. Onur yaşamak istemiyor artık en kısa sürede de intihar edecek. Hiç kimsenin ruhu duymadan bembeyaz melek gibi bir kuş olup uçup gidecek bu dünyadan. Saygılarımla...

Sadece ilk cümleyi okudum.

Evet aslında kimsenin ailesi dışında kimsesi yoktur.

Okumadım çünkü okumamız için bir sebep yok. Hayatla kavga etmeyi bırakıp var olan koşullarda en iyisine ulaşmak için çabalamaktan başka çaren yok

Zaten bu hayatta ailemiz dışında kimsemiz yok, arkadaşlıklar vs. bir yere kadar 5 yıl 10 yıl 15 yıl dostum arkadaşım dediğimiz kişi gün geliyor arkamızdan iş çeviriyor. Ben yapım gereği yalnız kalmayı seviyorum arkadaşlarım var ama geçmişte yaşadığım tecrübelerden dolayı hiç birine gereğinden fazla değer vermiyorum. Spora gidiyorum spora gittiğim 1 2 arkadaşım var daha ileriye gitmiyorum. Oyun oynuyorum 4 5tane oyun oynayacak arkadaşım var orda bırakıyorum vs. vs. İşin sıkıntılı kısmı kendine bir hayat arkadaşı bulmak oda ne kadar arasanda boş zamanı gelince bir şekilde oluyor. Bundan 2 yıl önce birisi deseydiki düzenli ilişkin olacak hatta evleneceksin hadi lan derdim bu yaşta ciddi ilişki mi yapılır. Ama geriye dönüp baktığımda kısa sürede çok şey değişmiş/ değişiyor.

Kardeşimde insanlara çok değer verir ve sürekli sorunu kendinde arar yok kiloluyum, zayıfım, çirkinim, şöyleyim, tipim kötü, şu böyle şu şöyle diye sürekli kendinde sorun arar. Halbuki sorun fiziksel görünümde değil sadece insanlara çok değer verip aynı değeri karşı taraftan beklemek.

Sana vereceğim 2 tane tavsiye var boşver insanları sosyal hayatı falan git bilgisayar oyunlarına ver kendini oyun oyna. Diğeri ise aynı zamanda spora başla bu fitness olur yüzme olur sevdiğin bir şey olması yeterli.

Bu 2 şeyi yaparsan 2 ay sonra çok daha farklı düşünce yapısında olacaksın.

Bir şey demeden önce saygısızlık olmasın diye hepsini okudum ama bu kadar okuması zor bir metni yazmayı nasıl başardın be birader. Ne bileyim bir paragraf ayır noktalama koy böyle kimse oturup okumaz bunu bir de çok uzun. Neyse ne diyeyim ben sana tavsiye de veremem ama senin yaşadıklarını ben de az biraz yaşadım inti*ar dışında. Dışlanmaktır iftiraya uğramaktır bunları iyi bilirim. Ama okuldan bir kız ayrıldı diye depresyona girmek nedir? Hayatına bir anlam katmaya çalış git ders çalış okul 1.liğine kas. Kimseyle muhattap olma bir sürü boş zamanın var bu sayede iyi değerlendir hadi güveniyorum sana.