Fazla düşünmeyeyim ki ateist olmayayım korkusu

Sen belki içsel olarak düşünmüyorsun ama beyin arka planda bilinç altında çalışıyor. Verileri işliyor. Bu durdurulamaz. Sonra bir gün bir sabah bir uyanıyorsun düşüncelerin değişmiş. Bu olmuyor mu oluyor.

Yani böyle bir kafa çok saçma. Sorgulayacaksın ki neyin ne olduğu belli olacak kafan net olacak. İnsan kafasında 7/24 şüpheyle yaşayabilir mi? İnsan ateist de olabilir, müslüman hristiyan budist de olabilir. Ama böyle korku içinde yaşamak insanı çok yorar.

Çoğu insan bence böyle.

üst perdeden bakmak lazım bazen olaylara ve olgulara.

biraz felsefe yapalım. insan ne için yaşar? varoluşunu bulmak, bu huzurla hayatını devam ettirebilmek için. insan makine midir? 1 0 binary sistemle çalışan bilgisayar değildir. kısaca yazdım çok vaktim yok. ateistlik veya dindarlık bu coğrafyada size ne katar? kültürel olarak adaptif bir davranış mı yoksa maladaptif bir davranış mı? bunları göz önüne almak gerekir.

dindarlıkla üst perdeden baktığınızda nereden baksanız bi 5-0 önde olursunuz. biraz da faydacı bakın hayata.

Bir insan bir şeyden korkuyorsa zaten bir bedeli olacağını varsaydığı için korkuyordur. Varsayımları düşünceyle değişirse korkuları da kaybolabilir veya belki geri gelebilir.

İnsanlar evrimsel doğaları uyarınca belirli bir dereceye kadar istikrar ve güvenlik ararlar. Sığınak peşinde koşarlar. Bunları dengesizleştirebilecek, sarsabilecek, riske atabilecek faaliyet veya unsurlardan kaçınırlar.

Ateizmden bağımsız varsayım olarak fazla ya da sürekli düşünce insanı güvenli limandan edebilir ve fırtınalı okyanuslarda sürüklenmeye mahkum edebilir.

Bence mesele algı ve bireysel terbiye veya kendini yoğurma meselesi. Sözgelimi sürekli düşün hali illa bitmek bilmeyen yorucu bir fırtına veya ölümden sonraki hayatı - ki Ömer Hayyam'ın rubailerindeki deyişiyle bu da bir varsayım - tehlikeye atan ontolojik bir tuzak gibi algılanmak zorunda değil. Bir insan verilmiş her fırsatta düşünebilmeye odaklı şekilde kendisini ayarlayabilir. İlgili bilişsel donanımı geliştirip düşün halini alışkanlığa çevirebilir - varsayılan veya default zihin modu yapabilir.

Ama işte çoğu insan bu bilişsel donanımı geliştirmekten kaçınıyor. Gene korkular devreye giriyor; geliştirmenin maliyet korkusu gibi.

Sürekli değişen tehditkar ve talepkar bir çevrede organizma açısından enerji çok önemlidir, beyin de pahalı ve çok enerji sarf eden bir organdır. O sebeple çoğu insan minimum enerjinin harcandığı varsayılan-default zihin modunu bozabilecek aktif düşünceden, kendini yetiştirme ve donanım kazanma çabalarından kaçınır. Beyin düşün sürecinde yönetici-executive modda daha fazla enerji yemeye başlar. Kendi kendine yük bindirir. Bu durum başka ve daha acil bir hayatta kalma durumunda gıdasız, enerjisiz, yorgun kalabilecek bir organizma için tehdit arz edebilir.

Bu biyolojik donanım veya yapısallık zaten fizik yasalarından çıkışlıdır; entropi prensibi, yani minimum taban enerji durumuna olan eğilim. Organizmalar olarak minimum veya taban enerjiyi arıyoruz. Yoğun bir ders programındaysak veya mesaideysek mesela zaman zaman bunların bitişi gözümüzde tütebiliyor. Bir an önce huzur kaçıran veya dikkat ve konsantrasyon hacminden yiyerek beyne yük olan düşüncelerden uzaklaşarak rahatlama moduna geçmek istiyoruz.

Ateizm açısından bakıldığında ateizm verilmiş bir donanım, nöral bağlantılar ve varsayımlar ışığında sürekli olarak amigdalayı uyaran ve stres hormonunun salgılanmasına yol açarak insanı geren bir felsefi görüş olabilir. "Cehennemlik mi olacağım? İlahi güç(ler) bu cüretim karşısında bana ne yapacak? Ya gerçekten varsalar? Acaba - çevre dindar ise - toplumdan mı dışlanacağım?" bu gibi problematikler birçok insanı düşünmekten caydırabilir veya bitmek bilmeyen düşün silsileleri olarak ruhunu kemirebilir.