şaka maka gençliği bitirdik.

yaş oldu 26. zaman çok hızlı geçti. 16 yaşından beri dh de yazarım. bu yaşlara geleceğimi hiç düşünmemiştim.

şöyle bir geçmişe dönüp baktığımda pek bir şey yaşamadım gibi.

genel hayatım 21-22 yaşına kadar hep evde geçti.

bir gün bir ışık geldi ve askere gitmeye karar verdim ve askere gittim. askerliğim bok gibi geçti. hiç hatırlamak bile istemiyorum.

askerden gelince işe girdim. işin kendi stresi de olsa iş kısmen toparladı beni. bir düzene soktu hayatımı en azından. param oldu kendime bir şeyler aldım, dışarıdan yemek yedim vs. dışarıdan yemek yemek, yemek söylemek benim için çok lüks bir şeydi. ayrıca cebe para girince en azından mutsuzluğu bile bir tık daha keyifli yaşıyorsun.

hiç kız arkadaşım olmadı. bu yönde zerre çabam bile olmadı bugüne kadar. fiziksel cazibem yok ve soğuk, asık suratlı bir tipim. sohbetim de hiç akıcı değil. %999 ihtimalle bekar yaşar bu şekilde vefat ederim.

hiç şöyle sağlam bir dostum olmadı. en çok buna üzülürüm.

genel olarak anı, hatıra, arkadaşlıklar, yaşanmışlıklar sıfır denilebilir.

yine de umrumda değil buna şükür.

Onur Özaydın - Topicyoutube

Provided to YouTube by The Orchard Enterprises Yalan Yok · Onur Özaydın Yalan Yok ℗ 2022 Öztop Released on: 2022-04-08 Producer, Mixing Engineer, Mastering Engineer, Music Arranger: Serdar Öztop Auto-generated by YouTube.

https://www.youtube.com/watch?v=7tLrEoUKa9g&list=RD7tLrEoUKa9g&start_radio=1

hocam senle bir kaç yıl önce mesajlaşmıştık hatırlarmısın beni bilmiyorum. Bende aynı durumdayım, konustugumuzdan beri hayatımda hiç bir şey değiştiremedim bende maalesef :(

2015 ten beri yanlızlıkla ilgili konular açıyorum :D 10 senedir hiç bişeyi değiştiremedim...

26 henüz çok erken. Önünde hayatın tadını doya doya çıkartacağın en az 20 senen var. Para kazanıyorsun, her şeyi düzene sokmuşsun. Hayat asıl şimdi başlıyor.

hocam ben sana kendi durumumu ayrıntılı bir şekilde acıklayayım hemen belki biraz ışık tutumuş olurum, senin gibi buna anlam veremeyen bir çok insan var çünkü. Ben 12 yaşındayken babam vefat etti ve bu aile hayatımı alt üst etti benim. 2 yaşında küçük kardeşim ve ben babasız kaldık. Ev düzenimiz değişti, 1 ay sonrada dedem vefat edince anneannem bizim eve taşındı. Anneannem beraber yaşaması çok zor bir insan bu arada. Orta okulun son yılları ve lise hayatımın tümünü depresyonda geçirdim. Bu yaşlarımı normalde deli dolu, neşeli ve çocukça geçirmem gerekirken ben durgun, üzgün ve sessiz biri olarak geçirdim. Çokca kilo da aldım ve kendimden utanır hale geldim. Konuşurken insanların suratına bile bakamıyordum. E yaşıtlarımda beni sessiz, sıkıcı, sosyal olarak garip ve sürekli üzgün bir insan olarak tanıyıncada doğal olarak benle arkadaş olmak istemediler. Ben insanlara yakınlaşmaya çalışsamda onlar beni dışladılar farklı olduğum için. Orta okul arkadaşlarımalada bağım koptu bu aralarda. Lise hayatımı ev okul ev okul yaparak izole bir şekilde geçirdim. Hiç bir arkadaşımla okul dışında bir aktivite yapamadım. Eve gelip direk bilgisayar başına oturuyordum. Kilom yüzünden dışarı çıkmaya utanıyordum :D E yıllar geçti liseden mezun oldum. Ben en samimi-doğal arkadaşlıkların lisede edinildiğini düşünüyorum. Şu an kiminle konuşsam en yakın arkadaşları ya liseden yada çocukluktan mahalleden ordan burdan. E bende bunların hiç biri yok çünkü bu yıllarımı asosyal olarak, pc başında geçirdim. Neredeyse hiç arkadaşım olmadan üniveristeye geçtim. Üniversite sınıfımız 22 kişiydi. 15 i falan kızdı. Geri kalan erkeklerden 5 kişide birbirlerini okul öncesinden tanıyorlarmış. Bunlar direk grup olup beraber takılmaya başladılar. Bu arada ben 120 kilolardan 60 lara düşmeyi başardım. Fakat psikoloijim toparlamayı başaramadım. Bu adamların arasına karışamadım ve tahmin et ne oldu. Yine tek kaldım. 1 sene boyunca yine ev okul yaptım. Okula gidip tek başıma takılıyordum sonra eve geliyordum. Sonraki yıllarda okuldan 1 tane samimi arkadaşım oldu halada arada araşırız. Sonuç olarak herkesin arkadaş grubu edindiği ve en samimi arkadaşlarını bulduğu yaşları ben insanlardan izole pc başında geçirdiğim için mal gibi ortada kaldım. Şu an 27 yaşındayım ve bu yaşlarda arkadaş grubunu bırak, 1 tane samimi arkadaş edinmek bile çok çok zor. Yani gelişim çağında bir travma yaşamışsan ve zaten normaldede sessiz içe dönük bir insansan, böyle durumlar oluşabiliyor maalesef