Hayatın Anlamsızlığı / Varlığın Ürkütücü Olması

Bu sorunun cevabı yok ki. Ya bir şeye inanmayı tercih edersin ya da inanmamayı. İnanmak daha faydalı ama gördüğüm kadarıyla, psikolojiye iyi geliyor.

Tekamül için burada olduğumuzu düşünüyorum. Amaç ruhların olgunlaşması. Bunun için de yaşadığımız zorluklar katalizör oluyor. Tüm zorluklar ve kötülüğün var olması bu yüzden.

Sonunda; oldukça olup, bir noktada yine O'na kavuşacağız. Zaten ruhumuz O'ndan geliyor. Olasıdır ki, başka bedenlerde defalarca kez var oluyoruz. Her defasında gelişiyoruz.

Ruhen gitgide daha fazla olgunlaşmak için, bir simülasyon oyununun içerisindeyiz. Bu çok uzun bir süreç. En sonunda çok doygun bir mutluluğa kavuşacağız hep beraber.

Akla yatan en uygun anlatım bu. Daha mantıklı açıklamalara açığım. İnançlar silsilesiyle yapılmış anlatımlara kapalıyım. Okuduğum, bilinci yüksek tüm kitapların ortak özeti budur.

Yazdığım bilgilere üç dakikada ya da üç günde ulaşmadım. Hepsi uzun birikimlerin sonucu.

Amaç zaten en başta yazıyor. Tekamül. Yani bizin ruhsal aydınlanmaya ulaşmamız gerekiyor. Ya da tekamülün iki yolundan birinde gerekli başarıyı göstermemiz gerekir diyebilirim. Başkalarına hizmet ya da kendine hizmet.

Bunların akla yatması için temel bilgilerin olması gerekir ki taşlar yerli yerine otursun. Bunun için de en kestirme yol okumak. Özellikle de spiritüel bilgileri ve ruhsal gelişim kitaplarını ve kendi altyapımıza uygun şekilde.

Yoksa elbette akla yatmaz bir anda gerçeklik. Mesela 40 sene önce denseydi ki, ileride herkesin elinde görüntülü telefonlar olacak. Akla yatar mıydı? Yatmazdı.