Kitap satın alma hastalığı

Umberto Eco'nun bir teşhisi vardır bu konuyla ilgili. Sıradan okur, kitap aldıktan sonra psikolojik olarak sanki onları okumuş gibi tavır takınır diyor. Hacimsel olarak var olan ciltler kişi tarafından göz gezdirilir ve sindirilmiş kabul edilir. Çok doğru bir görüştür bu.

Ancak, bana göre ekonomik olarak sizi yıpratmıyorsa kitap alınmasında bir sakınca görmüyorum ben. Kitaplar aynı zamanda onlarla aynı ortamda bulunmak, onlarla beraber yaşamak; yaşlanmak içindir de. Zaten fani hayat öyle kısa ki, mutlaka okunması gereken binlerce esere ömrümüz yetmez. Kimisinin hayali kapısının önünde son model aracını görmektir. Onun için yaşar, para biriktirir. Bana göre ondan çok daha ötede olan manevi değer de kitap satın alma olayıdır. Günün birinde yaşlandığından mütevellit insanın oda dolusu kütüphanesinin olması dünyada görüp göreceği en nadide, entelektüel birikimlerdendir. Gün gelir okuyamayacak duruma gelindiğinde üniversiteye ya da ihtiyacı olana bağışlanır.

E-kitaptan da bahsetmiyorum, haz etmiyorum. Kitap dediğin paketi açıldığında cildini parmak ucuyla dolaşmak, deriye sinen hamur kokusunu içine çekmekten ileri geliyor. Sonra sayfaları tek tek incelemek, onların zaman içinde tozunu almak en güzel şey.

Bu hastalık değil aslında. Paranızın boşa gitmeyeceği ender işlerden bir tanesi. Mutlu olmak gerek.

Her kitabı sonuna kadar okumak marifet değil. Beyni gereksiz doldurmaktır bu. Yarayacak kitap vardır, yaramayacak kitap vardır. Bir kısmı işe yarayacak kitap vardır. İlla bitirmek zorunda hissetmemek lazım.

En azından sigaraya yada alkole para yatırmıyoruz. (Kendimi böyle avutuyorum ) Kitap alma hızım okuma hızımı geçti.

Kütüphaneden okuduğum kitapları okumuş hissetmiyorum. Eskiden hep kütüphaneden okurdum, şimdi kargo kutusu parçalamak için bile kitap alabilirim.