Arkadaşlar merhaba bu konu başlığı altında tıp fakültesi dayanışması yapalım diyorum. Hem birbirimize destek oluruz, rehberlik yapanlar olur.

Sınıfta kalmak... Hayata geriden başlamak... Depresyonla mücadele etmek... Özgüven kırılması

...

Bilgisayar mühendisliği istiyordum. Tıp hiç istemiyordum. Aile ve ülke şartları malum buraya geldim. Kabullenmesi benim için zor oldu ama artık seviyorum. İnsanlara yardım etmek,toplumun her kesimiyle iletişimde bulunmak, direkt sağlıkla ilgili meslek yapmak çok tatmin edici. İnsanlara yardım etmeyi seviyorum. Tıp fakültesi bu anlamda maddi ve manevi tatminin top noktası bence.

Tıp fakültesi gerçekten çok yoğun bir bölüm. Ders rutini olmadığı zaman toparlaması çok çok zor oluyor. Ne yapacağımı bilmiyorum. Kaç yıl oldu hala aynı hatalar, sorunlar devam ediyor. 1 sene mezuna kaldım 3 kez de sınıfta kaldım. Okuduğum fakültenin staj eğitimi kolay diyorlardı üst dönemler. Teorik kısmı esas zorlu olan kısım. Stajlarda neredeyse kalan olmuyor. Her sene çift dikiş oldu. Her seneyi iki kere okudum. Bu sene de 3. Sınıfta kalıyorum. Kalma hakkım da bitti. Ne yapacağımı da nasıl düzelteceğimi de bilmiyorum. Yaş olmuş 25. Aile yük oluyor insan, hayata gec kalmış hissi oluyor, yaşıtların tıp fakültesini bitiyor ben hala öğrenciyim. Kendine olan özgüveni, özsaygı yitiriyor insan. İnsan başaracağına olan inancını da kaybediyor.

Diyelim ki herhangi bir stajdan kaldım okuldan mi atliyorum?

Kalan arkadaslar, abilerim ablalarım sizler bu dönemleri nasıl atlattiniz, ne gibi çözüm yolları ürettiniz?