Er
29 Nisan 2020
Tarihinde Katıldı
Takip Ettikleri
0 üye
Görüntülenme
Toplam: 202 (Bu ay: 47)
Gönderileri

Dün itibari ile 23 yaşına girdim ve şu ana kadar beni 1. plana koyan bir arkadaşım dahi olmadı. Zaten 2-3 arkadaşım var fakat onlarda beni hep son çare arkadaşı olarak görüyorlar. KİMSE YOKMU KONUSACAK YA DA BİR ŞEY YAPACAK ? monomanın zaten fazla arkadaşı yok, o zaten boştur ona yazayımda asıl önem verdiğim yada yanında eğlendiğim kişi gelene kadar yanlız kalmayayım. Hepsinin böyle düşünüğüne eminim. 2 gün önce doğum günümdü, bu arkadaşlarımdan biri kuzenini doğum gününü saat gece 12 yi bir geçe, yani kuzeninin doğum günün olduğu güne girer girmez hatırlayıp mesaj atmasına rağmen benim doğum günüm olduğu gün anca benim söylememle hatırladı, en yakın arkadaşım olacak birde. Diğer arkadaşımda aynı şekil konuşurken duyunca aa bu gün doğum gününmüydü bilmiyodum dedi ve samimiyetsiz bi şekilde kutladı. Mesela discordu açarlar beni online görmelerine rağmen yazmazlar, anca ben yazarsam gelirler. Bu arkadaşlardan biri mahalleden arkadaşım, 10 km uzağa taşındığından beri ne zaman çağırsam yada buluşmak istesem üşendiğini söyleyip gelmiyor yada dışarı çıkmak istemediğini söylüyor. Ama bana 10 dk mesafede oturan kuzeni çağırdımı akan sular durur direk kabul eder. Bu saatten sonrada yeni arkadaş edinmek ayrı bi zor, millet liseden yada çocukluktan arkadaş grubunu kurmuş artık, benim kadar yanlız ve arkadaşa ihtiyaç duyan birileri bulmak gerçekten imkansıza yakın artık. Çok yanlız hissediyorum çooooooooook

bu gün çok sıkılmıştım ve bir süredir konuşmadığım, bana yakın oturan çocukluk arkadaşımı dışarı çağırayım dedim. Neyse aradım dedim takılakmı yasağa kadar falan tamam dedi geldi. İşte konuşuyoruz ediyoruz ama belli aramızdaki samimiyet uçmuş gitmiş. Bana liseden arkadaş tayfasıyla neler yaptığını, işte hergün discordda grupça bişeyler oynadıklarını, pandemi yokken oraya buraya kamp yapmaya gittiklerini, sürekli birbirlerinde kalıp sabaha kadar takıldıklarını falan anlattı. Dedi işte bu yasak varken akşamları onlarla takılmaya gidemiyorum çok bunaltıyo bu beni falan dedi. Ulan sonra kendime bi baktım, liseden 2 arkadaşımla konuşuyorum sadece( ayrı ayrı konuşuyorum onlar samimi değiller) 1 tanesi bana yakın oturduğu için haftada max 2 kere oda maximum bakın buluşup bi kafeye oturup 1 saat muhabbet edip dağılıyoruz( fazla ortak noktamız yok ama uzun süredir arkadaşız işte) Diğer arkadaşım ise bana uzakta oturduğu için fazla buluşamıyoruz ama discorddan akşamları konuşuyoruz, 1-2 el lol atıyoruz bazen. Sonra bir tane daha arkadaşım var, bu da eskiden benle aynı apartmanda oturuyordu, işte onla discorddan oyun falan oynuyoruz ayda yılda birde buluşuyoruz buraya yolu düşerse o kadar. başka hiç bir sosyal hayatım yok. Kimle buluşmak istesem hep bir bahane sunuyorlar. Mesela o benle aynı apartmanda oturan arkadası cagırıyorum, yarım saatlik yolu gelmeye üseniyorum diyor. E ben geleyim diyorum, bizim burası sıkıcı yer napıcazki burda diyor ama bana cok yakın oturan kuzeni cagırdımı koşa koşa geliyor. Liseden olan arkadas, kız arkadasıyle günde 20 saat mesajlaşıyor ama ben bişey yazdımmı 2 saatte cevap veriyor. Diger buluştuğum arkadaşta eğer buluşabileceği başka arkadaşı yoksa bana yazıyor. Bok gibi bi hayatım var, hiç adam akıllı arkadaş edinemedim şu yaştan sonrada (23) iş hayatında falanda edinebileceğimi sanmıyorum. Kimle arkadaş olsam yada olduğumu düşünsem benden çok daha yakın arkadaşları olduğu için beni hep geri plana atıyorlar. Kimsenin aklına gelen ilk kişi ben değilim ve bu beni çok üzüyor

benim bir arkadaşım var, kuzenleriyle falan çok iyi anlaşıyor, ortak şeylerden hoşlanıyorlar sürekli beraber takılıyorlar, aileleri sürekli iç içe sıkıfıklar. Sonra kendi aileme bakıyorum, dayılarımdan bir tanesi sonuna kadar iktidardaki partiyi savunur(zıt görüşlüyüz), her yaptıklarını doğru bulur, yanlışları asla sorgulamaz falan. Bu dayımın birde 2 tane oğlu var, biri benle yaşıt, diğeri bende 5 yaş büyük. 1 tane zevkimiz uyuşmaz, hiç anlaşamayız, beraber 30 dk sohbet edemeyiz. O gider arkadaşlarıyla bira alır kayalıklarda otururken müslüm gürses dinler, ben ise bilgisayar oyunları ve anime izlemeyi, ne bileyim bu tarz konular üstünde sohbet etmeyi severim. Onlarda aynı şekilde iktidarı savunur sonuna kadar. Diğer dayım ve yengem ise geçen sene kuzenim açık bi kadınla evlendi diye evlatlıktan reddetiler kuzenimi. Konuşmuyorlar şu an. O dayımdan da 3 tane kuzenim var, benden yaşça büyükler, o evlatlıktan reddedileni çok severim fakat onlada hiç bir zevkim uyuşmaz, diğer 2 kuzenimden ise hiç hoşlanmam, 2-3 yılda bir konuşurum. Nasıl bu kadar zıt görüşlü bir ailedeyim anlayamıyorum. Keşke kuzenlerimle iyi anlaşabilseydim

adam akıllı arkadaşım yok, dostum yok, zor zamanlarımda yanımda olacak seviyede kimseyle ilişki kuramadım. Milletin lise arkadaşları var, ilk okul arkadaşları var, mahalle arkadaşları var ve hepsiyle 10+ yıldır samimiler artık arkadaşlıktan öte bi ilişkiye geçmiş onlarınki. Benim liseden 2 arkadaşım var hala konuştuğum fakat hep aramızda bi duvar var. En ufak bi yanlışımda sileceklermiş gibi hissediyorum. Zaten biri arasam nadiren açar yada uzun süre geri aramaz, mesajlarıma geç döner falan filan. Diğeri başka arkadaşı müsait oldumu direk bana posta koyar onla buluşmaya gider. Sonra mahalleden bi arkadaşım var. 6 senedir samimi olmamıza rağmen onlada ilişkimiz çöp gibi. Aramız son zamanlarda açılmaya başladı onlada, en çok konuştuğum arkadaşım buydu. Oda bana değer vermiyor buna eminim şu son zamanlarda yaptıkları şeylerden sonra. Çağırsam bahane bulur gelmez fakat kuzeni çağırdımı koşarak gider falan filan. Üniden 1 arkadaşım var fakat oda eski lise arkadaşlarıyla takılıyo onlada fazla bişey yapamıyorum. Bok gibi bi hayatım var bütün gün evde tek başıma bilgisayarda takılıyorum, içimden hiç bişey yapmak gelmiyor, 1 tane arayan soran yok

Orta okuldan baya samimi olduğum 2 arkadaşım vardı. Bu iki arkadaşımla 2016 nın sonlarına kadar konusuyordum, skyptan discorddan oyun oynar eder arasıra bulusurduk. Fakat bunlar liseye gecince icki bar karı kız ortamalara akma olaylarına girince koptuk bi sekilde cunku ben bu tarz seyleri yapmayı sevmiyorum. Onlar iste liseden, üniden ordan burdan tanıdıkları arkadaslarla bi arkadas grubu kurmuslar uzun süredir takılıyolar. Steamda hala eklilerdi bende. Gecen bi yazıyım dedim napıyolar diye. Biraz konustuk dedim discord daveti atsana geliyim dedim (2017 de falan davet atmıstı gel diye ben o zamanlar asosyalligin dibini yasadıgım icin gitmemistim) attı bi baktım discordda 10 kisi var sadece bu iki arkadasımı tanıyorum. Adamlar ortamı kurmus makara kikiri egleniyolar. Neyse bi kere gittim konustuk falan iste konusma tarzları herseyleri degismis. O gün konusmadan cıktıktan sonra benden odalara girme yetkisini almıs bu arkadasım (discordun sahibi o) Neyse gecen baktım yine oyun oynuyolar yazdım odaya ceksene diye, cevap vermedi uzun bi süre bende misafir odasında bekliyodum, cevap gelmeyince cıktım bende 3-4 saat sonra aa kanka görmemisim iste kb yazdı bende önemli degil falan dedim. Bi kac gün sonra yine odadaydılar gittim ceksene odaya yazdım yine cevap gelmedi. Benim o sırada discord durumum offline daydı. İste bi süre bekledim yine cekmeyince cıktım bende. Sonraki gün üzdün he yazdım iste yok kanka offline gözüküyodun bende oyundaydım kapamıssındır dedim falan filan bisiler dedi yine. Sanırım zorlamama gerek yok degilmi arkadaslar ? Eskiden arayıp sorarlardı falan samimiydik belki yine bi sekilde kaynarım dedim fakat olmayacak sanırım

Çok acı bi durum arkadaşlar. Zaten 2-3 arkadaşım var, hiç biri doğum günümü hatırlamaz, hatırlasada önemsemez çünkü değer vermezler. Zaten 1-2 haftadır dışarı çıkmıyorum çünkü çıkabileceğim arkadaşım yok. 2 tanesi uzakta oturuyor, çağırınca üşeniyorum falan diyorlar, birini ben aramasam 40 yıl arayıp sormaz, niye böyle oldu niye bu duruma geldim bilmiyorum. KİMSE ya KİMSE bana değer vermiyor. Kız arkadaşım zaten olmadı, umrumda da değil şu an kız arkadaş falan zaten normal sosyal hayatım yok. Üniversiteden arkadaş edindim 1 tane(son senem zaten) adamın liseden tayfası var onlarla takılıyor full onlada dışarı çıkma gibi bi şansım yok. Aşırı yalnız ve önemsiz hissediyorum. Discorda giriyorum konuşabileceğim 1-2 kişi var, onlarda bu arkadaşlarım zaten, beni online görseler bile yazmıyolar çünkü konuşup konuşmamak umurlarında değil. Ayrıca hepsinin 1 tane çok yakın arkadaşı var benleyken sürekli onlar hakkında konuşuyorlar, diyorum lan 1 kişi yok benle böyle yakın olan. Şu kısacık hayatta kimse tarafından değer verilmemek ne biliyim çok koyuyor. Şu an ölsem yer yüzünden silinsem kimsenin hayatında bi eksiklik olmaz buna eminim(ailem dışında). Depresyona girdim bu yüzden iyice batıyorum. İnsanlar diyo yok kimseye ihtiyacın yok, yok kendi kendi mutlu olmayı bil falan filanda yok abi, kendi kendine bi süreden sonra bıkıyosun yani sosyalliğe, aidiyet duygusuna ihtiyacım var. Telefonum bomboş kimse mesaj atmıyor arayıp sormuyor, dertlerini paylaşmıyor, insan değilmiyim ben anlamadımki. Ve işin acı tarafı ben deniyorum, ben arıyorum, soruyorum, insanlarla buluşmak istiyorum ama geri dönüş yok asla. E ben deniyorsam ve olmuyorsa nasıl olacak bu iş? Denemesem zaten sonsuza kadar yalnızlık içinde sürünücem. He birde yeni arkadaşları bul falan diyorlar, yeni arkadaş ediniyorum adam diyo benim şöyle bi arkadaş grubum var birbirimizi 10 senedir tanıyoruz çok yakınız, şuraya gittik bunu yaptık falan filan. Sonra sus pus, o adamla ben ne kadar vakit geçirirsem geçireyim beni o arkadaş grubuna almıyor. Üniversitedeki arkadaşım mesela. Adamla baya samimiyiz, fakat arkadaş grubunun olduğu bi discord var, beni oraya çağırmıyor çünkü adamlar kemikleşmiş artık, birbirinin içini dışını biliyorlar yanlarında yabancı istemiyorlar ihtiyaçları yok. Şu yaşta tanıştığım herkesin kurulmuş kemikleşmiş arkadaş grubu var

Arkadaşlar masaüstü bir bilgisayar kullanıyorum ve bluetooth ile bağlama gibi bir şansım yok, laptobumda kablosuz olarak eşitledikten sonra usb ve kablosuz olarak sıkıntısız kullanırken, masaüstü bilgisayarıma kablo ile bağlamama rağmen kolu görmüyor. Kol çalışıyor fakat ışığı yanıp sönüyor sürekli, aygıt yöneticisinde de görünmüyor.

çözümü bilen varmı ?

Yaşım 22, şöyle örnek vereyim etrafımdakiler kanki, kardo, hacı, moruk gibi cümleleri sürekli laf içine sokuyorlar fakat ben bunlardan iğreniyorum, aşırı samimiyetsiz buluyorum, zaten söylemeye çalıştığımda da kendime yakıştıramıyorum bir türlü, bu seferde millet konuşmamı aşırı kibar ve garip buluyor ve ötekileştiriliyorum

Sonra içki ve sigara içmemek benim için büyük bir problem oldu. Hiç bir ortama giremiyorum yaşıtım kuzenim bile beni hiç bir yere çağırmıyor, kendi arkadaş grubuyla sürekli bir şeyler yapıyorlar tatile oraya buraya gidiyorlar, ben sürekli evdeyim acayip imreniyorum ona, hayatını yaşıyor. Fakat yanlarında da hiç zevk almıyorum, muhabbetlerine asla katılamıyorum dinledikleri müziklerden tut konuştukları konuların hiç biri ilgimi çekmiyor, hiç bir yorum yapamıyorum zaten otomatik olarak dışlanıyorum belli bir süreden sonra

Üniversite bitiyor, sadece 1 arkadaşımla mesajlaşıp ara sıra telefonlaşıyoruz fakat o da daha çok liseden arkadaşlarıyla takılmayı tercih ediyor yani onlada sosyalleşemiyorum

Liseden 1-2 arkadaşım var hala konuştuğum fakat onlarında kendi sosyal hayatları var, 1 tanesiyle yakınım, kafamız daha çok uyuşuyor fakat onunda kız arkadaşı var daha çok onla vakit geçiriyor

Şu an her gün konuşup rahatça arayıp oyun falan oynayabildiğim sadece 1 arkadaşım var fakat onla da aramız açılıp duruyor ve ona bağımlı olmak istemiyorum çevreme 2-3 samimi arkadaş katmak istiyorum, insanlara gidip beni aranıza alırmısınızda diyemiyorum bu yaştan sonra



özet; hiç arkadaşım yok gibi hissediyorum, insanlarla sadece tanıdık olabilecek kadar samimiyet kurabiliyorum ve kendimi yalnız hissediyorum, ne yapabilirim ?

...

Biliyorum belli bir yaştan sonra kişiliğin ve davranışların değişmesi çok çok zor oluyor (22), fakat bu halim hayat kalitemi çok düşürüyor, sosyalleşemiyorum çünkü insanlar benden kaçıyor gibi hissediyorum. Şöyle örnek vereyim mesela ben veya X ile buluşma şansın var, Ben enerjisi düşük, pessimist, özgüveni düşük az konuşan biriyim, muhabbetimde o kadar sarmaz fakat iyi ve güvenilir biriyimdir, içki sigara kullanmam o yüzden benleyken içip kafayı bulamaz veya benden bi dal alıp karşılıklı sigara içerken muhabbet edemezsin


X ise konuşkan biridir, muhabbeti sarar her konudan fazla bilgisi olmasa bile konuşabilir, enerjisi düşük olsa bile bunu sana yansıtmaz iyi maske takar, özgüveni yüksektir, sana kendini iyi hissettirebilir sigarada içer içkide içer sana uyum sağlar, beraber gidip içer sıçar eğlenebilirsiniz


Şimdi beni kim niye seçsin bu durumda. Hiç arkadaşım kalmadı nerdeyse, herkes kendi arkadaş grubunu kurup takılırken ben dışarda kaldım. Şu an baya bi yalnız hissediyorum bu yüzden. Kız konusuda aynı şekil çevre 0 olunca o da olmadı tabi. Kendim gibi kimseye de denk gelmedim, geldim aslında fakat onlarında uzun süreli arkadaş grupları falan vardı beni almaları pek mümkün değildi. Varmı benim gibi ?

Temel Bilgiler ve İstatistikler
Aktiflik: Şu anda DH'de değil
Son Giriş: 11 sa. önce
Son Mesaj Zamanı: geçen ay
Mesaj Sayısı: 1
Gerçek Toplam Mesaj Sayısı: 136
İkinci El Bölümü Mesajları: 0
Konularının görüntülenme sayısı: 0 (Bu ay: 519)
Toplam aldığı artı oy sayısı: 72 (Bu hafta: 0)
En çok mesaj yazdığı forum bölümü: Konu Dışı / Off Topic
Mesajları
İkinci El Referansları
- x
Bildirim
mesajınız kopyalandı (ctrl+v) yapıştırmak istediğiniz yere yapıştırabilirsiniz.