quote:

Yakup, bir çingene çocuğu. Yarı Roman, yarı Yeniş. On yaşında bile değil henüz. Ona söylendiği üzere koşuyor, hayatı pahasına koşuyor, durmadan nefes almadan koşuyor… Ayağında ayakkabı niyetine doladığı keten parçaları, bir elinde bir taş, bir elinde küçük bir kutu, koşuyor. Renklere koşuyor. Çünkü öyle demişti babası; korkma, koş ve renkleri gör.
Renklerin giderek solduğu bir dünyada böyle bir kitabı okumak gerçekten anlamlıydı. Yozlaşan toplumlar, bizlere berbat bir dünya tablosu çiziyor. Artan ırkçılık olayları, savaşlar, nefret söylemleri… İşte bu kitabın da ana konusu tam olarak bunların hepsi. Ana karakterimiz Yakup’un ve onun ailesinin yaşadığı zorlukları muhteşem bir dille aktaran yazar bizlere dünyanın gerçek yüzünü bir kez daha çarpıyor.

quote:

“sen sevdiğin insanları yakarken dünya değişir diye öğretmişti babası. sadece bir avuç toprak kalır sana; güneşte kavrulmuş, yağmurda ıslanmış yahut kırağı düşmüş bir avuç topraktır bu insana duyduğun tüm sevgi. çimenlerin altında savrulmuş bir dolu hayat kırıntısı vardı. korkmamalıydı.”