tüm hayatımız insanlarla olan iletişimlerimizi ayarlamakla geçmiyor mu

kaygının ortaya çıktığı yer burası olmalı

tüm hayat ötekiyle olan mesafemizi ayarlama- yakınlaşma/uzaklaşma üzerine kurulu gibi

kimisi savaşıyor gibi, kimisi kaçıyor gibi, kimisi düşecek gibi iletişim kuruyor

frekanslar tutmuyor o yüzden. iletişim biçimleri ve amaçları farklı bir kere

her insanın birbiriyle tutacak frekansı var aslında ilkel beyin ortaklık sağladığı için ama çok fazla öğrenilmiş zırva var ve kopukluk meydana getiriyor

Bize ne kadar çok yalanlar öğrettiler, gerçek sandık, nasıl temizleniriz, zemzem iş görür mü?!

gerçek nasıl bir şey biliyor musun, fark ettiğin an aslında ne kadar basit ve net olduğunu görüyorsun ve donakalıyorsun çünkü gerçek buz gibi

örnek istersen kendi keşiflerimden bazıları

-annemin beni sevmediğini, doğurduğuna pişman olduğunu ve ihmal ettiğini fark etmem

-süzme bir çirkin olduğumu ve 23 yıllık yaşamım da hiç seçilmediğimi fark etmem

- biraz otistik bir karakter olduğumu fark etmem

bu anlarda kanım donmuştu çünkü gerçeğin şakası yok. adamın kanı donar

Benim farkettiklerim;

-Çocuk sadece yatırımdır

-Herkes tek başına

-Aile en büyük yalan

-Ölüm kurtuluştur

-Burası menfaat dünyası

bunlar teorik klişeler ama eğer kendi hayatındaki bir keşif değilse vurucu bir şey olmaz

haberde bir annenin çocuğunu öldürdüğünü görebilirsin ama kendi annenin seni sevmediğini net bir şekilde anlamak çok farklı bir şey. umarım yaşamazsın ve annen seni seviyordur

Haklısınız, annem beni sevmez, ihtiyacımda yok artık zaten 25 yaşındayım. Hatta artık sevgiye ihtiyacım kalmıyor galiba. Bu yaşa kadar sevgi görmeyince bünye sevgisizliğe alıştı.