Psikotik atakla seyreden ağır kişilik bozukluğu

Bende "ağır" kişilik bozukluğu var ama psikotik atak yok. Belki perseküsyon sanrısı vardır, şizofreninin negatif özelliklerini ve sosyal izolasyonu psikozdan sayar mılar bilmiyorum ama halüsinasyon görmüyorun ve bu durum zaten 10-15 senedir var. Doğal olarak arızalar listesinin 15. Maddesinin d bebdine girebilecek miyim şüpheliyim. Açıklama kısmında "resmi sağlık kuruluşlarından alınmış raporlar ile kanıtlanabilir tanısı olanlar" yazıyor. Bende böyle bir rapor yok. Askerlik muayenesinde askerliğe elverişlidir rapodu verdiler. Askere gitmemek için tecil ettirdim ama raporum yok diye itiraz etmedim. Şimdi hastaneye gittiğimde şikayetin ne, neden geldin diyorlar. Doktor galiba askere gitmemek için numara yaptığımı düşündüğü için beni iplemiyor. Bu aşamada ne yapacağımı ben de şaşırdım. Durum psikoz olarak değelendirilebilir diye doktora gitmeye devam etmeli miyim yoksa ne yaparsam yapayım halüs görmediğim için beni askere mi yollayacaklar? Doktora gitmeye devam etmeli miyim, çünkü gitmek istemiyorum, sinirlerim bpzuluyor. (Ps: ek rahatsızlık olarak kendi kendime konuşmayı durduramadığım için uyuyamıyor, kitap okuyamıyor, hiçbir şey izleyemiyorum. )

Meraklısı için şikayetim:

Evden dışarı hiç çıkmıyorum çünkü ev dışında yapılabilecek bir aktivite hayal edemiyorum. Dışarıya adımımı atar atmaz insanlar hareketlerimi incelemeye başlıyorlar, bana şüpheliymişim gibi bakıyorlar, polisler herkesin üstünü arıyorken beni şapkama kadar arıyorlar. Çocukların ve yaşlıların yanından geçerken diğer insanların dehşet içinede beni izlediklerini görebiliyorum. Zaten yaşlılar ve kaçak göçmenler yollarını değiştiriyorlar. Bazen hakkımda konuştuklarını, uyuşturucu satıcısı dediklerini, güvenlik dediklerini, bunun her tarafı güvenlik olsa ne olur dediklerini duyuyorum. Esnaflar polis misin diye soruyorlar. Biriyle tanıştırıldığımda benden tiksindiğini daha ilk anda anlayabiliyorum. Kasiyerler herkesle sohbet ediyorlar, benimle tek kelime bile etmiyorlar. Nasıl tarif edeceğimi bilmiyorum ama erişkin erkeklerin "kuyruğunu dik tutmaya çalıştığını" falan hissediyorum, bana karşı sert davranıyorlar. Güvenlik görevlileri benimle konuşurken kardeşimli mardeşimli konuşuyor, alttan alta "senden korkmuyoruz" mesajı vermeye çalıştıklarını hissediyorum. Askerlik şubelerinde ikişer üçer kızaklı askerler vazifeleri olmamasına rağmen bana neden geldiğimi sorup kendi çaplarında güvenlik tedbiri alıyorlar. Girdiğim ortamlarda istenmediğimi, diğer insanların hoşuna gitmeyeceği için yönetici yapılmadığımı, bu insanların yöneticilerle yaptıkları tartışmaların aslında benim gruba dahil edilmem olduğunu düşünüyorum. Bir gemi su alıyor ve bir kişinin atılması gerekiyorsa o kişinin ben olacağımın farkındayım. Ehliyetim var ama trafiğe çıkmaya çekiniyorum çünkü türk şoförlerinin kırmızı ışıklarda bana saldıracaklarını düşünüyorum. Hiçbir zaman araba almayacağım çünkü beni sevmeyen, hiç tanımadığım birinin arabamı çizeceğini düşünüyorum. 3 defa üniversite bıraktım çünkü hiçbir zaman beyaz yakalı bir işim olmayacağının, insan kaynakları görevlilerinin beni sevmeyip işe almayacaklarının farkındaydım. Fabrika işçisi olabilmem için bile işverenin çok zor bir durumda kalmış olması gerekiyor. Normal insanlara çok kolay açılan kapılar bana hiç açılmıyor, hakkımı alabilmek için hukuki yollara başvurmak zorunda kalıyorum. Bu yüzden günlerimi hatta aylarımı hiçbir işime yaramayacak, mesleği icra edenlerin bile bilmedikleri şeyleri öğrenmek zorunda kalıyorum. Berbere gitmemek için saçlarımı kendim kesiyor, fırına gitmemek için ekmeğimi kendim yapıyor, alışverişimi toplu yapıyor, hastaneye gitmiyor, evde malzeme eksikse yenisini almayı geciktiriyor, eşya stokluyorum. Yalnız yaşasaydım kendi gömleklerimi ve kendi pantollarımı ve kendi ayakkabılarımı üretmek için bir odamı tahsis edebilirdim. İntihar benim için çok kolay bir şey ama 3 çocuk yapmayı kutsal bir vazife olarak gördüğüm için ve ahirete inandığım için böyle bir teşebbüste bulunmam imkansız ama dediğim gibi, intiharı gerektiren bir durumda çok rahat intihar edebilirim (intihar planım ve ölme isteğim yok ama nasıl yapacağımı çok iyi biliyorum). Yüz ifadelerim donuk, konuşmam yavaş ve robot gibi, halüsinasyon görmüyor, gaipten sesler duymuyorum. Ayrıca son 10 yıldır kendi kendime konuşuyor, son 3 yıldır da bilgisayarda harcamadığım vakitlerimin tamamını kendi kendime konuşmakla harcıyor, geceleri bu yüzden uyuyamıyor, acil yapmam gereken işleri bile önce kendimle konuşmam gerektiği için erteliyorum. Ayrıca yanımda insanlar olmasından çok rahatsızlık duyuyorum, nefes almaları, muslukları açmaları, birbirleriyle konuşmaları, çatal bıçak sesleri beni çok rahatsız ediyor, gündüzleri ailemi görmemek için herkes 12'de işine gidene kadar yataktan çıkmıyor, sofralara kasıtlı olarak geç oturuyor, geceleri herkesin uyumasını bekleyip yalnız vakit geçiriyorum (her günün 4-5 saati gergin bir şekilde beklemekle geçiyor). Ailemi görmemek için işe gidiyorum ama patronlar herkese izin verip bana pislik yaptıkları için ayda 1 defa hastaneye gidebilmek için istifa ediyorum. Ayrıca hiçbir iş yerinde istenmediğimi düşünüyorum. Özellikle askere gitmemek isteme sebebim en çok ben hak ettiğim halde onbaşı bile yapılmayacağımın (karadan karaya top, omuzdan fırlatmalı uçaksavar füzesi, alçak irtifa uçaksavar topları, güdümlü antitank füzeleri, omuzdan fırlatmalı roketatarlar, hafif silahları bütün askerlerden daha iyi kullanırım hatta bunların imalatını yapabilecek kadar bilgim var), benim yerime aşağılık, pislik tiplerin onbaşı yaptırılacağının bilincindeyim. Askerdeyken kontrolü kaybedip, fakir türk gençlerine zalimlik eden bu tipleri doğramaktan korkuyorum (kungfu'da yeşil kuşağım var ve insanları öldürmeye yönelik yakın dövüş teknikleri biliyorum). Ayrıca beni öldürmek isteyenler var sorusunu hep hayır diye yanıtlıyorum çünkü parmakla gösteremem ama özelliklle askeriyenin yüzbaşıdan yukarıdaki kesimini oluşturan malum politik görüşün imkanını bulduğu anda beni, ailemi ve benim gibi milyonlarcasını kurşuna dizebilleceğini çok iyi biliyorum.

Üstteki mesajınızda anlattığınız şeylere ekleyebileceğiniz şeyler varsa okumayı çok isterim hocam. Geçmiş olsun hocam.