Kendimden memnun değilim nasıl degisirim?

Uzun ama sıkıcı olmadı diye umuyorum.

20'li yaşlarımdayım. (45 üstü değil yani.)

Fazlaca analitik düşünen biriyim. İyi bir gözlemciyim, tecrübe etmediğim insani durumlar hakkında isabetli çıkarımlar yapabiliyorum ve benden 10-20 yaş büyük insanların hayatlarına dair eleştiri/yorumlarım da genelde takdirle karşılanıyor. Yani insanları, duygularını, zaaflarını, seçimlerini ve davranışlarını çözümleyebiliyorum. Bunu birey bazında da toplum bazında da yapabiliyorum. Okuduğum bazı düşünür ve psikiyatristlerin yaptıkları saptamaları ben de onları okumadan önce yapmış oluyorum. Tabii akademik anlamda bir hiçim, çünkü mesleğim psikoloji veya sosyoloji içermiyor.

Fakat bir sorunum var. Kendime merhem olamıyorum. İnsanlara dışarıdan bakıyorum. Bu tepeden bakmaya da dönüşüyor. Kibirliyim. Egoistim. İnsanları üzmeyi sevmiyor ve istemiyorum ama aslında çoğu zaman hor görüyorum. Biriyle iletişim kurarken onu anlamaya ve sorununu çözmeye çok istekliyim ama iletişim kurmazken o kişiden soğuyorum. Basit, ilkel geliyor her şey. Hayatımı başkasıyla paylaşmaya da hazır değilim. Sevgilim yok, yalnızlığı eskiden sever ve isteyerek yalnız kalırdım, artık bu beni yoruyor ama kendimden bir şeyler vermeye açık olmadığım için karşı cinsle yakın ilişkiler kuramıyorum. Arkadaşlarım, yakın dostlarım var, her şeyimi paylaşabildiğim güzel bir çevreye sahibim ama onların da önemli bir kısmında bu sorunlar var. Annem bile "iki gündür beni hor görmediğini fark ettim, şaşırdım" dedi. Hep fazlaca iyi davranılmasının cevabını böyle mi verecektim?

Ne yapabilirim?