Günler Geçiyor Ama Hayat İlerlemiyor

Son yıllarda günlerin inanılmaz bir hızla geçtiğini hissediyorum. Sabah uyanıyoruz, akşam oluyor; haftalar ay gibi değil, gün gibi geçiyor. Ama bu hızın içinde yaşadığımızı söylemek zor. Gün bitiyor ama geriye dönüp bakınca “Bugün ne yaşadım?” sorusuna düzgün bir cevap veremiyoruz. Her şey acele, her şey telaşlı, her şey zorunluluk. Zevk almak diye bir şey neredeyse kalmadı.

Bunun en büyük sebeplerinden birinin ülkenin gidişatı olduğunu düşünüyorum. Sürekli artan hayat pahalılığı, bitmeyen geçim derdi, geleceğe dair belirsizlik insanın psikolojisini tamamen ele geçirmiş durumda. Artık çoğumuz günleri yaşamak için değil, sadece ay sonunu getirebilmek için geçiriyoruz. Kafamızın bir köşesi sürekli para hesaplarıyla, borçlarla, yetmeyen maaşlarla dolu. Bu şartlarda zamanın anlamlı akmasını beklemek de zor.

Eskiden küçük şeylerden tat almak mümkündü. Bir buluşma, bir sohbet, basit bir plan bile heyecan verebiliyordu. Şimdi ise her şey pahalı, her şey zor, her şey yük gibi. Sosyalleşmek bile lüks haline gelmiş durumda. İnsan ister istemez içine kapanıyor, günleri otomatik pilotta yaşamaya başlıyor. Bu da zamanın hem hızlanmasına hem de içinin tamamen boşalmasına neden oluyor.

Bir yandan “zaman çok hızlı geçiyor” diyoruz, diğer yandan hayat hiç ilerlemiyor gibi hissediyoruz. Sürekli koşturuyoruz ama bir yere varamıyoruz. Umut azalıyor, beklentiler düşüyor, hayaller ertelenmiyor bile; direkt rafa kalkıyor. Günler geçiyor ama hayat yerinde sayıyor.

Merak ediyorum: Siz de böyle hissediyor musunuz? Gerçekten zaman mı hızlandı, yoksa içinde yaşadığımız koşullar mı günleri bu kadar anlamsız, zevksiz ve yorucu hale getirdi?

Acaba yediklerimize içiklerimize veya soluduğumuz havaya birşey mi katıyorlar beynimiz uyuşuyor mu sersemledik mi. Veya tamamen söylediğin gibi geçim derdinden umutsuzluktan. Teknoloji de ilerledikçe bizi daha çok oyalamaya başladı internet telefona gömülme ve doğal olarak beyin hamur oluyor. Zaten tam güçle kendimizi işe de versek karşılığını alamıyoruz. Hayattan keyif alanlar avrupalılar bizler çoktan ölmüşüz.

Maalesef bu konu fazla dikkate alınmıyor ama bugün hastanelerde cildiye bölümlerinde yer yok. Polyester kumaş ucuz olduğu için kullanılıyor. Kaşmir ve ipek kumaşa bizim paramız yetmez.

Çalıştığımızın karşılığında işe yaramaz ürünler aldığımız içinde hayatı sorguluyoruz aslında.

Dostlar, devir teknoloji devri . Hayatı hızlı yaşıyoruz ama biz farkında değiliz. Ne çabuk geçti diyoruz fakat aslında zaman milyonlarca yıldır sabit kurallar çerçevesinde akıyor. Düşünsene bundan 100 sene önce cephedesin o sırada aklında hayatta kalmaktan başka bir şey yok, vakit geçmiyor gibi..

Kısacası hayat ne kadar rahat ise o kadar hızlı geçiyormuş gibi geliyor insana.

özellikle sosyal medyanın hayatımıza girmesi ve anlık sürekli ufak ufak dopamin salgılamamızla beraber zamanın akışı ve anlamı daha anlamsız daha az hissedilir hale geldi bence de.

Valla doğru dedin hayatın tadı tuzu yok ülke ölmüş resmen

her gün aynı şey. sabah kalk işe git. akşam dön yemek ye yat. her gün böyle. aşırı sıkıcı. biz dünyaya bunun için mi geldik?

çok sıkıcı bir hayat.

Bu rutinin ne zaman sonlanacağı hiç belli değil: yani dünyada sonsuz yaşasaydın, böyle bir imkanın olsaydı, işte o zaman bu hayat böyle nasıl geçecek diye sızlanman mantıklı olabilirdi. Ama ne zaman sonlanacağını dahi bilmediğin bu hayatta böyle bir rutini kafaya hiç takmamak lazım. Bakarsaın bir saat içinde de sonlanabilir ve son nefesini verebilirsin.

Yani ne zaman biteceğini kimsenin bilmediği geçici hayat için canını sıkmaya değmez.

Zira asıl keyif çatılacak yer ahırette, cennettir. Bu dünyada birkaç gün sıkıntı çek, ahırette bunun keyfini sür. Geçici olana değil, kalıcı olana yatırım yapan akıllıdır. Böyle düşünürsen rahat edersin.

yaşamak çok da umurumda değil açıkçası. ahiret var mı o da belirsiz.

Ahirete inanmak imanın şartı. Ahıreti insanlar gözleriyle görseydi, dünyada 1 tane kafir kalmazdı. Görerek inanmak kolay, görmeden inanmak emredildi. Asıl yiğitlik budur. Görmeden inananlar kazanacak. Ahıret var mı yok mu belli değil diyenler bu şekilde son nefeslerini verirlerse, " bu hale düşeceğime, keşke dünyada binlerce sene sabahtan akşama kadar çalışıp tüm günüm bu şikayet ettiğim rutinde geçseydi de bu acı ızdıraplara düşmeseydim" diye pişman olacaklardır.

Bu işin şakası yok.

Bir köye yerleşince bu algı epey değişiyor.

Yine bilindik ezberletilmiş akp hikayelerinden birisi ve bir akp elemanı! Bu yetmişler bu kadar kötüyse o yıllarda yaşayanların evi barkı arabası tarlası arsası apartmanı nasıl oluyor bu insanlar o yıllarda bu kadar şeye nasıl sahip olabildi? Bu yetmişlerde bu kadar şeyden bahsedenler nedense koca Kıbrıs olayını hiç konuşmuyor bunun sonucunda olan abd ambargosunu hiç konuşmuyor çünkü maksat gerçekler değil algı yaratmak! O yıllarda yaşayan bir genç umut sahibiydi ev araba alma umudu vardı gelecekleri hakkında ümitvardı toplum karpuz gibi ikiye bölünmemişti siyasetçiler saygın insanlardı, toplum saygındı devlet parti devleti değildi liyakat vardı emek alın teri vardı Cumhuriyetine bağlı Atatürküne sevgi saygı dolu insanlar vardı! Troller yoktu propaganda ajanları yoktu devleti tarikatlara cemaatlere peşkeş çeken liderler yoktu bebek katillerine kurucu önder diyen vatan hainleride yoktu! Algını da al iletişim başkanlığına git akp elemanı!