Hayatım rezalet

Beyler şimdi ben Hacettepe tıp fakültesinde okuyan biriyim ve 2.senemdi ki muhtemelen seneye de öyle olacak .Kaldım kısacası. Aile evindeyim ve annem diyor ki kalırsan hayatı sana dar ederim falan. Kendimi çok kötü hissediyorum bana kalsa ben mühendislik yazardım çünkü matematiği seviyordum. Ailem yüzünden( ya da belki ileride sayesinde bilemiyorum ) tıp yazdım geldi. Annem bana kötü davranıyor herkesin arasında rencide ediyor. Kendisi de ev hanımı  . Küçüklükten beri beni başkalarıyla mukayese ederdi. Hiç özgüvenli değilim hep kendi kabuğumda yaşıyorum. Beni yine başarısızlıklarımda( matematikten misal 80 aldıysam) aşağılar yerin dibine sokardı.

Kendimi hep yetersiz gördüm, kızlardan uzak durdum çünkü sanıyordum ki onlar da beni öyle görüyor. Beni bir insanın seviyor olmasına ihtimal bile veremiyorum. Çok yalnız hissediyorum. Kadınlarla iletişim kurmuyorum, onlar benle kuruyorsa da çıkarları vardır diye düşünüyorum ya da ileride beni aşağılayacaklar ve hepsi bana gülecek gibi hissediyorum. Burada bir nevi anonim olduğum için rahatça söyleyebiliyorum yoksa bunları söyleyemezdim.

Bazen intihar etmeyi düşünüyorum. Müslüman olmasam ve içimdeki Allah korkusu bu kadar güçlü olmasa şimdiye ya kendimi aşağı atar ya da bileklerimi keserdim. Evden gitmek mümkünse bu hayattan uzaklaşmak istiyorum.

Arkadaşlarımla aram da eskisi kadar iyi değil mesele geçen gün onlarla konuşurken ikisi ayağa kalktı bir şey demeden bana bile bakmadan gittiler ki sınava gidiyorlardı ama hiç bana hoşça kal kolay gelsin gibisinden bir şey demediler. Hayalet gibi hissediyorum. Çirkin miyim yoksa insanlara yaydığım enerjiden mi yoksa benim kafamdaki kuruntularım mı hiç bilmiyorum ama sanki kimse beni sevmiyormuş gibi hissediyorum. Ya da en yakın arkadaşım diyebileceğim(ki yakın arkadaşım değil sadece kıyaslama yaparsak) kişi bile ben onla konuşurken dediklerimi duymazdan geldi ve başka bir kızla konuştu.

Yüzümü de hiç çekici bulmuyorum. Aynalardan nefret ediyorum. Hele gözlerim... Tek kelimeyle bakmaya bile değmezler. Aynada asla gözlerime bakmam. Dudaklarım çekici geliyor sadece onlara bakıyorum o kadar. Bana ait her şeyden nefret ediyorum. Sesimden, yüzümden, kendimden. Günah olmasa kesinlikle intihar ederdim.

Kardeşlerimle aram iyi bile değil, beni asla abi olarak görmezler. Aşağılarlar başkalarıyla beraber. Bana saygısızca davranırlar ve ailem onlara söylesem de bir şey demez. Ben karşılık verince de yaşın gibi davran, sen adam mısın, senden adam olmaz gibi ithamlarda bulunurlar. Annem asla benim yaptıklarımdan memnun olmadı. Hatta yksde 1900'lü sıralamaya girince de beni aşağıladı, yapabileceğin buydu gibisinden laflar etti.

Kendimi değerli görmüyorum. Oyun oynamak, kitap okumak, resim çizmek ve tek başıma top oynamak harici aktivitem yok. Online oyunlarda bile arkadaş bulamıyorum, bulsam da ses açmak istemiyorum çünkü sesimin iğrençliğinden dolayı benle oynamayacaklarmış gibi hissediyorum. Bundan dolayı hikayeli oyunlar oynuyorum. Paramın çoğu da oyunlara gidiyor zaten yoksa kafayı yerim yalnızlıktan. Neyse ki babam annem gibi değil. Sadece bu yaz işe gir bari para kazan dedi kalmam üzerine başka da bir şey demedi. Seneye çalış gibisinden üstünkörü öğütler verdi o kadar. Ölmek aşırı tatlı geliyor artık.

Tıp 6 yıl sürüyor ki ben daha 2. senesindeyim bitirmeme 5 yıl var. Artık akıl sağlığımı kaybedecek gibi hissediyorum. Zaten sosyal biri değilim ama arada dışarı çıkıp sohbet edebileceğim arkadaşım bile yok. Bir zamanlar olanlar da artık benle takılmak yerine yeni arkadaşları ile vakit geçirmeyi yeğliyor. 4. senemde bir şekilde ilgili makamlara dilekçede bulunup yurda geçmeyi düşünüyorum. Gerekirse çalışır paramı kazanır, dersimi yaparım ama yeter ki artık biraz uzaklaşayım herkesten.

Eski arkadaşlarım yok artık. Bazıları başka şehirde bazılarının ise nerede ikamet ettiğini dahi bilmiyorum.

Herkes tıbbı kazanamaz. Sen kazanmışsın ve de 2. sınıfa kadar gelmişsin. Bu küçümsenmeyecek ve görmezden gelinmeyecek kadar büyük ve önemli bir özellik. Yüzbinlerce insandan bu yönünle ayrışıyorsun. Elin ayağın tutuyor, sağlığın yerinde, tıp okuyorsun; aç değil, açıkta değilsin. Bu büyük nimetler çok kimsede yok. Çoğu gencin imrendiği durumdasın. Beterin beteri var.. Haline şükret. Tipini kafana takma. Senden çok çirkin insanlar herhün kameralar karşısında milyonlarca insanın gözü önünde meşhur oldukları halde çirkin sıfatlarını hiç kafaya takmıyorlar. siyasilere baktığında çoğu yaşlı ve çirkin oldukları halde senin gibi tiplerini kafaya takmıyorlar...Çok şeyi kafana takma, oluruna bırak...

Çocukluğumda ben de öyleydim (beğenilmeme korkusu veya dışlanma ),

sonra kendi kendime bir çözüm bulup kurtuldum hızlıca.

Kendi çözümüm basitti bencillik  

A'dan z'ye karşıma kim çıkarsa, bütün insanları kendimden aşağı ve değersiz görmek suretiyle,

kimseyi takmaz olmuştum yani kısacası ortalığın .... koymuştum

birar gaddarcaydı ama köprüyü geçene kadar işimi gördü,

sonra bıraktım tabiki bencilliği.

dostum el birliği ile sistematik olarak özgüvenini paramparça etmişler. Sana tavsiyem, seni geriye çeken her ne varsa bunlardan sıyrılıp yeni bir hayata adım atman ve kendinde rahatsız olduğun ne varsa geride bırakman. Buna ailen ve kardeşin dahil. Eminim biraz gözden çıkarttığında daha değerli olacaksın. Öncelikle sıralaman harika. İlk yapacağın şey para kazanmaya başlamak olmalı. Tüm sitelere özel ders ilanı, sınav koçluğu ver. Gerekirse uygun fiyattan ver sürümden kazan. İşler iyi giderse 1+0 bile olsa bir eve çık. Ailenle olan muhabbetini minimum seviyeye indir ve seni aşağılamaya çalıştıklarında bana bunları söyleyemezsin diye sözünü kes. Belediyelerin uygun fiyatlı spor salonlarına git, yüzün için düzenli bakım yapmaya başla. Sana saygı duymadan kim varsa yolda görsen selam bile verme. Özgüvenin belli bir seviyeye geldikten sonra kendine uygun bir okul topluluğuna katıl ve oradan arkadaşlar edinmeye bak. Sana saygı duymayan kimseye saygı duyma