DLSS 5 nedir? Bir devrim mi yaratacak? İşte tüm teknik detaylar

Hiç şüphesiz Nvidia’nın DLSS 5 teknolojisi, önceki DLSS sürümlerinden belirgin biçimde farklı. Şirket bu kez görüntüyü yeniden oluşturmak yerine, oyunun oluşturduğu kareye yapay zeka ile gerçekçi ışıklandırma ve materyal tepkileri ekliyor. İlk duyurulduğunda oyuncuların ve geliştiricilerin önemli bölümünden tepki alan teknoloji Nvidia’nın yaptığı değişikliklerle daha kontrollü bir yapıya kavuşmuş durumda.

DLSS 5’in temel farkı, Super Resolution (Süper Çözünürlük) veya Frame Generation (Kare Üretimi) gibi teknolojilerin aksine ortada ulaşılması gereken tek bir "doğru görüntü" bulunmaması. Upscaling (Yükseltme) ve kare üretiminde model, oluşturulması gereken görüntüyü tahmin ediyor ve ortaya çıkan sonuç referans görüntüyle karşılaştırılabiliyor. DLSS 5 ise mevcut görüntünün üzerine fotogerçekçi aydınlatma, cilt altı ışık saçılması, gölgeler ve doku parlaklığı gibi ayrıntılar ekliyor. Bu nedenle teknolojinin ne kadar "doğru" olduğu kesin biçimde ölçülemiyor. Nvidia’nın çözümü ise yapay zekanın oyunun temel geometrisine müdahale etmesini engellemek ve kontrolü geliştiricilere vermek olmuş.

DLSS 5 neden tepki çekti?

Detaylara geçmeden önce DLSS 5’in ilk duyurudan bu yana tepkilerle karşılaştığını belirtelim. Teknolojiye yönelik temel endişe, yapay zekanın yalnızca görüntüyü daha yüksek kalitede göstermesi değil, oyunun sanatçıları tarafından oluşturulan görüntüyü kendi yorumuyla değiştirebilmesi ihtimaliydi.

Bu kaygının merkezinde ise "artistik niyet" tartışması bulunuyor. Oyuncular, yapay zekanın bir karakterin yüzünü, kıyafetlerini, saçlarını veya sahnedeki nesneleri daha gerçekçi görünmesi için değiştirmesinden endişe ediyordu. Daha fotogerçekçi bir görüntü elde etmek kulağa olumlu gelse de bunun karşılığında geliştiricinin özellikle seçtiği görsel tasarımın bozulması istenmiyordu. Bu, benim de katıldığım bir endişeydi.

Endişenin en temel ayağı ise şuydu: Yapay zeka bir görüntünün nasıl görünmesi gerektiğine kendisi karar verirse, aynı nesne veya karakter farklı karelerde farklı görünebilir miydi? Üretken yapay zekanın temel özelliklerinden biri olan olasılıksal üretim teoride bunun mümkün olduğuna işaret ediyordu.

Bu nedenle DLSS 5’in klasik DLSS teknolojilerinden farklı olması başlangıçta bir infial yarattı. Bilindiği üzere Super Resolution veya Ray Reconstruction mevcut görüntüyü yeniden oluştururken ulaşılması gereken bir referans görüntü bulunuyor. DLSS 5 ise görüntünün üzerine yeni ışıklandırma ve materyal özellikleri üreten bir sistem olduğu için ortada tek bir "doğru" sonuç bulunmuyor. Bunu Nvidia da kabul ediyor.

Üstelik bu endişeler yalnızca teorik de değil. İlk tanıtımlarda ortaya çıkan bazı görüntüler, DLSS 5’in karakterleri daha gerçekçi hale getirmek yerine yüz ifadelerini ve yaş algısını bozabileceğini gösterdi. Resident Evil Requiem karakteri Grace Ashcroft’un DLSS 5 uygulanmış yüzü, sosyal medyada yapay zeka üretimi ve düşük kaliteli görseller için kullanılan "AI slop" ifadesiyle eleştirilmişti.

Birkaç gün önceki topluluk testleri de benzer sorunların tamamen ortadan kalkmadığını gösterdi. DLSS 5 yüksek yoğunlukta kullanıldığında yüzdeki gölgeleri ve kırışıklıkları belirginleştirerek bazı karakterleri olduğundan daha yaşlı gösterebiliyor. Üstelik bunu karakterin temel geometrisini değiştirmeden yapıyor. Yani model yüzün şeklini değiştirmese bile ışık, gölge ve cilt ayrıntılarını yeniden yorumlayarak karakterin algılanan görünümünü değiştirebiliyor.

Dolayısıyla mesele hiçbir zaman ortaya konan görüntünün daha güzel olup olmadığı değildi. Asıl mesele, oyunun görüntüsünü kimin belirlediğiydi. Oyunu tasarlayan sanatçılar mı, yoksa gerçek dünyadan öğrendiklerine göre görüntüyü yeniden yorumlayan bir yapay zeka modeli mi?

Nvidia’nın sunumunda bu noktaya odaklanması da tesadüf değildi. Şirket, DLSS 5’in geometriyi değiştirmediğini, karakterlerin ve nesnelerin temel şekillerine dokunamadığını ve geliştiricilere hangi bölgelere ne kadar müdahale edileceği konusunda ayrıntılı kontrol verdiğini vurguladı.

DLSS 5’in şimdiye kadar ürettiği görüntülerden açıkçası pek hoşlanmamıştım ve sevdiğimiz oyunlara getirebileceği faydalar konusunda kararsızdım. Basit bir ayar seçeneğiyle kapatılabilse bile, yapay zeka tarafından değiştirilmiş görüntülerin hobimize girmesi fikri de oldukça rahatsız ediciydi. İyi haber şu ki DLSS 5, oyun geliştiricileri tarafından detaylıca ayarlandıktan sonra oldukça iyi görünebiliyor. Kötü haber ise çok ciddi bir performans kaybı yaşatıyor.

Peki DLSS 5 tam olarak ne yapıyor?

Nvidia, gerçek zamanlı grafiklerin film kalitesine yaklaşmasının önündeki temel sorunun hesaplama maliyeti olduğunu düşünüyor. Şirketin sunumuna göre GeForce’un ilk dönemlerinden bu yana hesaplama gücü 375 bin kat arttı. Buna rağmen özellikle saç, cilt ve karmaşık ışık etkileşimleri gibi alanlarda fiziksel olarak doğru sonuçları gerçek zamanlı üretmek halen son derece pahalı.

Örneğin arkadan aydınlatılan saçları doğru şekilde oluşturmak için ışığın yüzlerce hatta binlerce saç teliyle nasıl etkileşime girdiğinin hesaplanması gerekiyor. Ciltte ise ışığın yüzeye girip doku, kas ve kan damarlarıyla etkileşerek başka bir noktadan çıkması gerekiyor. Kulak memesinin arkadan aydınlatıldığında kırmızımsı görünmesi gibi çok çeşitli detaylar bunun bir sonucu. Nvidia’ya göre bu hesaplamaları gerçek zamanlı olarak fiziksel yöntemlerle yapmak, mevcut hesaplama kapasitesinin yaklaşık bin katına ihtiyaç duyabilir.

DLSS 5 burada farklı bir yöne doğru gitmeyi tercih ediyor ve işi yapay zekaya bırakıyor. Işığın her etkileşimini tek tek hesaplamak yerine yapay zeka modeli, gerçek dünyadan öğrendiği görsel ilişkileri kullanarak benzer sonuçları oluşturuyor. Mesela modelin saç telinin içinden geçen fotonları simüle etmesi gerekmiyor. Çünkü model zaten daha önce çok sayıda arkadan aydınlatılmış saç örneği gördüğü için bunun nasıl görünmesi gerektiğini biliyor.

Ancak bu yaklaşım oyunlarda kullanılan geleneksel üretim yöntemlerine göre önemli bir riski de beraberinde getiriyor. Üretken yapay zeka, soyut girdilerden hareket ettiğinde görüntüye kendi “yorumunu” katabiliyor.

Aynı istemin tekrar tekrar verilmesiyle farklı sonuçlar alınabilmesi bir anlamda “yaratıcı” üretimde bir avantaj sağlasa bunun oyunlarda olma ihtimali radikal bir probleme dönüşebilir. Çünkü oyundaki her karenin aynı karakteri, aynı nesneyi ve aynı sahneyi tutarlı biçimde göstermesi gerekiyor.

Üstelik oyunlar, çevrimdışı video modellerinden daha zor bir problemle karşı karşıya. Bir sonraki kare, oyuncunun henüz vermediği girdiye bağlı. Dolayısıyla modelin gelecekteki kareleri önceden görerek üretmesi mümkün değil. DLSS 5’in tek kareyi işleyip bir sonraki kareye geçerken zamansal tutarlılığı koruması gerekiyor.

DLSS 5’in en önemli güvenlik mekanizmalarından biri burada devreye giriyor. Nvidia modeli, görüntünün üzerine ışıklandırma ve materyal tepkileri ekleyebilecek şekilde eğitirken alttaki geometriye dokunamayacak şekilde tasarlamış.

Bu, karakterlerin silüetlerinin, yüzeylerin ve sanatçıların oluşturduğu temel şekillerin değiştirilmediği anlamına geliyor. Bu da birçoğunun -daha önceki yazımda değindiğim gibi- duyduğu endişeyi gideriyor.

Modelin eğitiminde render edilmiş kare, yansıma oranı ve hareket vektörleri gibi farklı bilgiler kullanılıyor. Bu eğitim süreci karakter kimliği, sahne semantiği, ışıklandırmanın yönü ve yoğunluğu ile kamera ve kompozisyon gibi dört temel alanı korumaya odaklanıyor.

Ancak burada önemli bir ayrıntı var. Bu verilerin tamamı çalışma sırasında modele gönderilmiyor. Bunlar eğitim aşamasında kullanılıyor. DLSS 5 gerçek zamanlı çalışırken yalnızca oyunun oluşturduğu görüntü karesini ve hareket vektörlerini alıyor.

Bu yönüyle DLSS 5, diğer DLSS teknolojilerinden ciddi biçimde ayrılıyor. Ray Reconstruction çok sayıda motor içi veriye ihtiyaç duyarken Super Resolution renk, derinlik ve hareket vektörleriyle çalışıyor. DLSS 5 ise ekran üzerinde görülen görüntü ve hareket vektörleriyle yetiniyor.

DLSS 5’in yapay zeka mimarisine baktığımızda ise bizleri Pixel Space Diffusion Transformer modeli karşılıyor. Buna pDiT diyebiliriz. pDiT teknolojisini yapay zekanın görsel üretme biçimini geleneksel evrişimli ağlardan (CNN / U-Net) alıp modern Transformer mimarisine taşıyan ve bunu doğrudan pikseller düzeyinde çalıştıran bir derin öğrenme modeli olarak tanımlayabiliriz.

Yapay zekadaki diğer difüzyon modelleri görselleri sıkıştırarak işler. Bu işlem hızı artırsa da detayları yok eder ve rastgeleliğe yol açar. DLSS 5 ise işlemi doğrudan pikseller üzerinde yapıyor.

Kötü görüntüyü “hokus pokus” yaparak düzeltmeyecek

Piksel seviyesinde difüzyon işlemini gerçekleştirmenin maliyeti daha yüksek olsa da Nvidia, muhtemelen burada daha fazla kontrol hassasiyeti elde etmek istemiş. Modelin değiştirmemesi gereken bölgeleri mümkün olduğunca aynı bırakması bu tasarımla bağlantılı. Nvidia’ya göre model aynı zamanda daha düşük bir çözünürlükte de çalışmıyor. Yani DLSS 5, görüntüdeki mevcut hataları da otomatik olarak düzeltmiyor.

Örneğin TAA veya Super Resolution nedeniyle karakterin saçında oluşmuş pikselleşme ya da hareket eden nesnenin arkasındaki hayaletlenme görüntüsü varsa DLSS 5 bunları temizlemiyor. Tam tersine, giriş görüntüsünde ne varsa onu mümkün olduğunca koruyor.

Nvidia bunun bilinçli bir tercih olduğunu söylüyor. Modelin bir karedeki kenar yumuşatma sorununu düzeltmesine izin verildiğinde, başka bir karede logoyu veya karakteri değiştirme ihtimali ortaya çıkıyor. Nvidia’ya göre böyle bir risk kabul edilemez. Bu nedenle DLSS 5 için oldukça basit bir prensip mevcut: Girdi ne kadar iyiyse çıktı da o kadar iyi. Örneğin karakterin geometri ve doku kalitesi düşükse yapay zeka bunları aynı şekilde koruyup daha da belirginleştirebilir.

Bu yaklaşımın neden yapıldığı da açık. Nvidia sağlam bir adım atmak istiyor, en azından ilk aşamada. Zira hayalet efekti veya bulanıklık gibi problemler aslında sahneyi semantik olarak anlayabilen bir modelin çözebileceği sorunlar arasında bulunuyor.

Ray tracing şart değil

DLSS 5 yalnızca ray tracing (ışın izleme) veya path tracing (yol izleme) kullanılan oyunlarda çalışmıyor. Saf temel görüntü üzerinde de kullanılabiliyor. Ayrıca doğal çözünürlükte veya yükseltilmiş görüntülerde de çalışması mümkün. Yine de ray tracing kullanılan görüntü DLSS 5 için daha iyi bir başlangıç noktası sağlıyor. Çünkü zaten daha kaliteli ışıklandırma, gölgeler ve ışık saçılması üretilmiş oluyor.

DLSS 5’in çalışması için diğer DLSS teknolojilerinin etkin olması da gerekmiyor. Neural Texture Compression ve Reflex de bundan bağımsız çalışıyor. RTX Remix desteği konusunda ise henüz yeni bir bilgi bulunmuyor. Ancak performans tarafında da göreceğimiz üzere FPS’den ziyade gecikme konusunun “tatsız” olduğunu söylemliyiz.

Kontrol geliştiricide

DLSS 5’in ilk duyurusunun ardından gelen tepkilerin önemli bir bölümü "artistik niyet" meselesi etrafında şekillendi. Bu teknolojiye ilk başta zaten bu nedenden ötürü temkinli yaklaşıyordum. Birkaç gün önceki demolar da bu yaklaşımımı güçlendirmişti. Ancak Nvidia’nın kesin olarak verdiği cevap şu ki DLSS 5’in nasıl kullanılacağı tamamen geliştiriciye kalmış.

Geliştirici, efektin genel yoğunluğunu değiştirebiliyor, belirli nesnelerde daha düşük veya daha yüksek etki kullanabiliyor ve istemediği bölgelerde teknolojiyi tamamen devre dışı bırakabiliyor.

Bu noktada Nvidia’nın yaklaşımı da yine önceki DLSS teknolojilerinden farklı. Super Resolution (süper çözünürlük) ve Ray Reconstruction (ışık yeniden yapılandırma) için bir referans görüntü üzerinden "doğru" sonuca ulaşmak mümkünken DLSS 5’in ürettiği ışıklandırmanın tek bir matematiksel doğrusu yok. Bu nedenle Nvidia, sanatçının tercihini yeni referans noktası olarak kabul ediyor.

Örneğin geliştirici bir karakterin yüzünde DLSS 5 istemiyorsa bunu kapatabiliyor. Bir logonun değiştirilmesini istemiyorsa o logoyu maskeleyebiliyor. Bitki örtüsü için farklı, karakterler için farklı ayarlar uygulanabiliyor.

Bu kontrol mekanizması yalnızca teorik değil. Nvidia, geliştiricilerin tek tek nesneleri veya nesne gruplarını farklı biçimde ayarlayabileceği bir sistem hazırlamış durumda. İstenirse yüzlerce maske veya grup oluşturulabiliyor. Yiyeceklerin tamamı bir grup, bitkilerin tamamı başka bir grup olarak ele alınabiliyor. Her grubun yapı ve ton yoğunluğu da ayrı ayrı belirlenebiliyor.

DLSS 5 geliştiricilere ayrıca iki farklı maskeleme yöntemi sunuyor. İlki modelin kendi oluşturduğu otomatik maskeleme. Model görüntüde karakteri, masayı, arka planı veya farklı nesneleri semantik olarak ayırabiliyor.

Örneğin geliştirici karakter üzerindeki yapı yoğunluğu değerini sıfıra çektiğinde yüz ve eller birlikte etkilenmiyor. Çünkü model bunların aynı karaktere ait olduğunu anlayabiliyor. İkinci yöntem ise geliştiricinin oluşturduğu maskeler. Oyun stüdyosu istediği nesneyi veya nesne grubunu belirleyip bunlara farklı DLSS 5 ayarları uygulayabiliyor.

Buradaki önemli nokta, maske sayısının modelin çalışma maliyetini artırmaması. DLSS 5, geliştiricinin kontrol değerlerini içeren tek bir ekran alanı tamponu kullanıyor ve model bu tamponda kaç grup bulunduğundan bağımsız şekilde çalışıyor. Yüzlerce maske oluşturmak modelin hesaplama maliyetini artırmıyor. Ancak bu maskeleri hazırlamak için motorun harcadığı işlem gücü artabilir.

Tüm bu saydıklarımız ve geliştiricilerin sahip olduğu diğer ayar seçenekleri hiçbir şekilde kullanıcı kontrolünde olmayacak. Nvidia, oyunun grafik seçeneklerinde kullanıcılara sadece DLSS Neural Rendering (Nöral İşleme) için açma-kapama düğmesini sunacak.

Üç farklı model ile geliyor

Her ne kadar DLSS 5 dediğimiz akla sadece bir model gelse de durum aslında farklı ağırlıklarla eğitilmiş Model A, Model B ve Model C olmak üzere üç ayrı model bulunuyor. Geliştiriciler iç mekanlarda bir model, dış mekanlarda başka bir model, ara sahnelerde farklı bir model kullanılabiliyor.

Modellerin görsel sonuçları birbirinden farklı olsa da farkların belirgin ama düşük (özellikle göz çevresindeki cilt yapısı ve alındaki dokuda) olduğu belirtiliyor. Nvidia ayrıca A, B ve C modelleri arasında performans farkı bulunmadığını da söylüyor.

RTX 50’ye özel ve nedeni performans

Açık bir şekilde DLSS 5 teknolojisi tamamen RTX 50 serisine özel olacak. Şirkete göre DLSS 5, bugüne kadar geliştirdikleri en büyük ve en karmaşık model. Ve ilk öncelik RTX 50 optimizasyonu.

Ama ilginçtir NBA 2K27’nin erken erişim sürümünden elde edilen DLSS 5 dosyaları sayesinde topluluk, bunu RTX 50 haricinde RTX 40 ve hatta RTX 30 serisi kartlarda da çalıştırdı.

Ancak çok ciddi bir performans sorunu da yaşandı. DLSS 5’in modeli FP8 kullanıyor ancak Ampere (RTX 30) doğal FP8 desteğine sahip değil. Haliyle bir karenin oluşturulması bile saniyeler alacak seviyelere gelebiliyor. Topluluk daha sonra FP8 yerine FP16 kullanan ve Turing, Ampere ve Ada için derlenen sürümler hazırladı. Bu sayede FP8 donanımı bulunmayan eski kartlarda performans yeniden kullanılabilir seviyelere geldi. Testlerde 2019 tarihli RTX 2060 üzerinde bile DLSS 5 çalıştırıldı. Bu, teoride DLSS 5’in daha eski Nvidia nesillerine gelebileceği ancak Nvidia’nın en azından şimdilik böyle bir planı olmadığını gösteriyor.

Çünkü Nvidia’nın verdiği bilgiye göre teknolojinin etkinleştirilmesi RTX 50 serisinde ortalama yüzde 50 ila 60 civarında performans kaybı oluşturuyor. Başka bir ifadeyle DLSS 5 açıldığında ham kare hızının yaklaşık yarısı kaybediliyor.

Bu nedenle Nvidia’nın gösterdiği yüksek FPS değerlerine bakarken kullanılan diğer DLSS teknolojilerini de hesaba katmak gerekiyor.

Örneğin RTX 5090'ın NBA 2K27'de 4K çözünürlükte 370 FPS gösterdiği senaryoda bu karelerin çok büyük bir kısmı gerçek anlamda GPU tarafından render edilmiyor. Multi Frame Generation 6X (Çoklu Kare Üretimi) nedeniyle her altı karenin beşi yapay olarak oluşturuluyor. Bu durumda gerçek render edilen kare sayısı yaklaşık 62 FPS seviyesinde.

Üstelik 4K testinde Super Resolution Performance modu kullanılıyor. Yani oyun görüntüyü önce 1920 x 1080 çözünürlükte oluşturuyor ve bunu 3840 x 2160'a yükseltiyor. 1440p ve 1080p testlerinde ise Quality modu kullanılmış.

Test sistemi ise Ryzen 7 9800X3D işlemci, RTX 5090 64 GB RAM ve Windows 11 x64 işletim sisteminden oluşuyor.

Ek olarak Nvidia, DLSS 5’i teknolojinin ilk haline göre beş kat hızlandırdığının da altını çiziyor. Nvidia’ya göre Gamescom'da gösterilen son model, GTC'de tanıtılan ilk sürüme kıyasla daha küçük, daha hızlı, daha gerçekçi ve daha kontrollü. Ancak henüz NVFP4 kuantizasyon kullanılmıyor. Nvidia’nın verdiği "henüz” cevabı, gelecekte performans konusunda yeni kazanımların mümkün olabileceğine işaret ediyor.

NBA 2K27 ile başlıyor

DLSS 5’in resmi olarak desteklendiği şu an için bilinen ilk oyun NBA 2K27. Oyunun 3 Eylül Cuma günü çıkmasıyla teknoloji ilk kez geniş çapta oyuncuların kullanımına sunulacak.

Ayrıca Bkz.Önce sızdırıldı, sonra erkene alındı: DLSS 5.0 çıkış tarihi açıklandı

"Artistik niyet" tartışması neden bu kadar önemli?

DLSS 5’e yönelik ilk tepkin(m)in önemli bir bölümü yapay zekanın sanatçıların kararlarını değiştirebileceği endişesinden kaynaklanıyordu. Ancak burada daha temel bir soru var aslında. Bir oyunun piyasaya sürülen görüntüsü gerçekten sanatçının kafasındaki görüntü mü?

Bu soru elbette oyuncular için pek de önemli değil, olması da beklenmemeli. Oyuncu için tek bir gösterge vardır. O da oyunun iyi mi yoksa kötü mü olduğudur.

Ancak yine de bu sorunun cevabı hayır olacaktır.

Bu cevabın da DLSS 5 ile doğrudan bir ilgisi yok. Çünkü sanatçının, yani geliştiricinin istediği şey zaman, bütçe ve performans ile her zaman sınırlandırılmıştır. DLSS 5’in bu sınırlamaları ortadan kaldıracağını söylemek en kolay seçenek. Ancak değil.

Dediğimiz gibi DLSS 5’in çalışması için aslında herhangi bir entegrasyona gerek yok. Temel düzeyde stüdyonun yapması gereken iş, oyunun grafik seçeneklerine DLSS 5 için bir açma-kapama seçeneği eklemek kadar basit.

Ancak kaliteli bir entegrasyon için işler oldukça çetrefilli bir hal alabilir. Bunun için karakterlerin, yüzlerin, bitkilerin, nesnelerin ve farklı sahnelerin tek tek ayarlanması gerekiyor. Dolayısıyla yakında muhtemelen 2 farlı DLSS 5 deneyimi göreceğiz. Bir oyunda sadece olmuş olsun diye konulan "DLSS 5 destekleniyor" ibaresi ve diğerinde gerçekten teknolojinin tüm unsurlarından yararlanan oyunlar.

Buradaki risk, geliştiricilerin DLSS 5’i gelecekte temel görsel kaliteyi artırmak yerine daha düşük kaliteli varlıkların eksiklerini kapatmak için kullanmaya başlaması. Özellikle yüksek poligonlu karakter modelleri ve gelişmiş animasyonlar pahalı olduğu için "yapay zeka nasıl olsa görüntüyü güzelleştiriyor" yaklaşımı uzun vadede istenmeyen sonuçlar doğurabilir.

Bir diğer sorun ise DLSS 5’in yaygınlaştıkça oyunların görsel karakterini birbirine yaklaştırabileceği. Her stüdyo aynı teknolojiyi benzer yoğunluklarda kullanmaya başlarsa, farklı sanat yönetimlerine sahip oyunların ışıklandırma ve materyal tepkileri zamanla birbirine benzeyebilir.

Şimdiye kadar DLSS 5 özelinde topluluğun ve Nvidia’nın genel olarak ortaya koyduğu sonuçlar umut verici. Bazı modlamalarda gerçekten güzel sonuçlar elde edilmiş olsa da bazılarında da bir o kadar kötü sonuçlar elde edildi. Özellikle topluluğun kullandığı maksimum etki ve maskesiz ayarlar, bu tür sonuçların ortaya çıkma ihtimalini artırıyor. Bu da geliştirici kontrolünün neden önemli olduğunu bir kez daha gösteriyor.

Ancak bütün bir oyunun bu yöntemle nasıl görüneceği konusunda halen yeterli veri yok. Bununla birlikte akan oyunda teknolojinin nasıl tepkiler vereceği de merak konusu. Ancak bunlar için çok fazla beklememiz gerekmeyecek gibi görünüyor.