çok yanlız kaldım

yakın arkadaşım kız arkadaş yaptı ve genel olarak onla buluşmaya başladı. İkimizde herhalde yalnız ölücez falan diye düşünürken adam ters köşe yapıp oyundan tanıştığı kızla buluşmaya başladı. 25 yaşına kadar hiç kız arkadaşım olmadı benim. Çok yalnız hissediyorum, dışarı, discorda çağırabileceğim kimsede kalmadı artık. Arkadaşımında hiç kız arkadaşı olmamıştı, kendimi onla avutuyodum ama artık onuda yapamayacağım

Hangi şehirdesin?

istanbul

genshin impact denen anime temalı bir oyun. Bir sürü kız oynuyor oyunu

Yalnız yaşamaya alıştırıldım:

2 yaşımdayken anam işe başladı beni abi ve ablama emanet etti, onlar da sabahçı ve öğlenci okula gittiklerinden sırayla bana bakıyorlardı.

Bir ara anam iş yerindeki kreşe bırakmaya çalıştı ama orada çocuklarla geçinemedim, hep bir köşede yalnız kalmayı tercih edince anam kreşten beni aldı.

Anam mecburen iş yerine götürüp beni mutfağa kilitler ve "Sakın buradan çıkma, başhekim senin görürse işten kovulurum" derdi.

Ben de yapayalnız o mutfakta beklerken bir ara çıkan fareden korkar yüksek tabure üzerine çıkar sessizce beklerdim anamın tekrar gelmesini.

6 yaşımdayken ablam ve ağabeyim liseye başladıkları ve sabahçı yada öğlenci uygulaması da olmadığından beni komşuya emanet ettiler. O zamanlar bile komşunun çocuklarıyla kavga ederdim ve ardından evin anahtarını alıp yapayalnız akşama kadar ailemin eve dönmesini beklerdim.

Okul zamanı sabahçı olduğumdan öğleden sonra eve döndüğümde kimsecikler olmazdı. Ben de okul çıkışında pastaneden aldığım kurabiyeleri demlediğim çay ile tüketir ve TRT' deki "Okul Televizyonu" programından dersleri merakla izlerdim. Akşam olunca aile eve dönene kadar böyle devam ederdi...

hocam arkadaşsız kalmakla farklı bir durum değilmi anlattığın