Ben ve ailem.

İçime gelen bir istekle hobilerim arasında birinci sırada yer alan hikaye yazma olayını gerçekleştiriyorum şu anda. Babamsa içeride küfürlü bir Türk filmi izliyor ve her küfürde-affınıza sığınıyorum- anırarak gülüyor. Annem de aynı. Küfürlü, hakaret dolu bir dizi ya da film izlediklerinde kahkahalar atarak gülüyor. Tamam ben çok kültürlü, bilgi birikimli biri olmayabilirim. Ancak biraz saygınız olsun. Kitap okumama, dinlediğim müziklere, fikirlerime tamamen zıtlar. Babam şu görüşte;
Okumak için sadece para gerekli. Çocuğuma parayı vereceğim o okuyacak sonra başbakan, doktor, mühendis olacak. Bunu başaramazsa geri zekalıdır. Küçüklüğümden beri onlardan küfür, hakaret, kavga, televizyon, dedikodu dışında bir şey görmedim. Ancak annem ve babamdır diyerek hep kusurlarını görmemeye çalıştım. Ancak artık canıma tak etti. Onlar bana çok ilgili davrandılar ancak hiçbir zaman geleceğimi mental anlamda düşünmediler. Her olayda aileyi savundular. Ben mesela birini öldürsem onlara göre ben haklıyımdır. Birisi bir yanlış yaptıysa o dünyanın en şerefsiz, en haysiyetsiz, en kötü insanıdır. Bir olay olduğu zaman oturup saatlerce olayda adı geçen kişilerin dedikodusunu yapıyorlar. Annem ve babam sürekli kavga ediyorlar. Ancak hiçbir zaman birbirlerini dinlemiyorlar. Bir keresinde babamla eğitim konusu hakkında tartıştık bana bağırmaya başladı. Türkiye dünyadaki en iyi ülkelerden birisi, kapat çeneni sen hiçbir şey bilmiyorsun. Senin beynini yıkamışlar, anarşist olmuşsun. Oyunu şu partiye ver gibisinden bir çok şey söyledi ve beni bağırarak susturdu. Hiçbir zaman dinlemiyor. Annemse babamın fikirlerini benimsiyor. Babam a partisine oy verse annem ona babam b partisine oy verse annem o partiye oy veriyor. Hiç unutmam lys zamanı gelip bana niye bu kadar zorlanıyorsun ben sınava girsem başbakan olurum demişti. Moralimi sıfıra düşürmüştü. Kitap okuyorum geliyor sen anca kitap oku diyor. Sonra anlatıyorum baba kitaplar çok yararlıdır. Şu şu şu konularda insanı geliştirir gibisinden konuşuyorum. Diyor kitap okumakla eğitimin ne alakası var. Bir keresinde Silifke nerede diye sordum etmediği hakaret kalmadı. Sen ne biçim okul okuyorsun senin her şeyi bilmen gerekiyor falan filan. Bir gün televizyon izliyorduk. Daha doğrusu o izliyordu bulunduğumuz ortamda televizyon vardı. Televizyonda bir profesör konuşuyordu babam şöyle demeye başladı "ben bunlardan daha çok biliyorum. beni devletin başına getirseler şöyle olur tarzında konuşuyor. Ve son olarak hiç unutmuyorum yüzüme karşı televizyondaki bir çocuğu göstererek ben böyle evlat isterim demişti. Ben çok sessiz ve sakin biriyimdir. Ama bir şey de diyemiyorum her türlü ihtiyacımı karşılıyor. Babamdır sonuçta. Sizin durumlar nasıl? Kusura bakmayın biraz döktüm içimi.

Edit: CSB diyeceksiniz ama toplumda ve evin içinde çok şiddetli gaz çıkarıyor. Midesinden ameliyat oldu ve rahatsız ancak insan gider başka bir yerde yapar. İnsanlardan da utanmıyor. Beni sevmiyor demiyorum canını bile verir ancak affedersiniz ama çok görgüsüz. Bunda ailesinden bir şey görmemesi etkili oldu sanırım. İlkokul mezunu. İlk mesleği çobanlıktı dedem döverek çalıştırıyormuş. Sonra on üç yaşında filan kaçıp yeni bir hayat kurmuş. Size bildiğim çalıştığı meslekleri sayayım.
İnşaat,kömürcülük,tırcılık,kahvecilik,at arabacılığı, son olarak ise esnaflık yapıyor.
Bu arada bir de abim var beni anlıyor. Beni seviyor ancak bazı konularda o da babam gibi. Ne olursa olsun hatalarını kabul etmiyor. Her zaman ben haklıyım görüşünde olan bir ailedeyim. Ancak ben hiçbir zaman böyle yetişmedim. Her zaman empati kurdum. Dokuzuncu sınıfta kitap okumaya başladım. Bence çok geç bir zaman. Biraz da kendi kusurlarımdan bahsedeyim bir kaç yıl öncesine kadar çok kötü durumdaydım. Eziliyordum. Ve biri bir espri yapınca en aşağı beş dakika gülüyordum. Kişiliğim karakterim tam oturmamıştı. Biliyorum annendir babandır diyeceksiniz ancak üniversite bitsin de kendi özgürlüğümü kazanayım diye gün sayıyorum.

< Bu mesaj bu kişi tarafından değiştirildi Milan Kundera -- 20 Mart 2016; 17:53:02 >

_____________________________

Benzer içerikler