Arkadaşlar, önerilerinize ihtiyacım var!

Merhaba arkadaşlar. Burada gayet aklı başında, nitelikli, bilgi sahibi insanlar olduğunu düşünüyorum. Yalnız olmak, bu işin belki de bir ön koşulu. Okuyan, kendini eğitmeyi bilen insanlar ekseriyetle yalnız oluyor. Ben de öyleyim. Kendi çapımda şiirler, düzyazılar, denemeler yazıyorum. Birçok edebiyat dergisine mail attım ancak hiçbir şekilde geri dönüş alamadım. Tanıdığım bir editör, böyle dergilerin, kendini yazar zanneden bu kişilerin çok kibirli ve züppe olduğunu, kendisinin de bu kişilerle çalışıp zorlandığını söyledi. Bu yüzden bana, blog sayfası açmamı tavsiye etti. Bir gazetede köşe yazarlığı yapan birine mail attım, o da aynı şekilde blog açmamı önerdi. Ben de bu yüzden 1 ay önce blog açtım. Burada blog sayfamı paylaşıp reklam yapmanın hoş olmayacağını düşündüğüm için özelden mesaj atanlara linkini gönderebilirim. Yazarlar, intihar, edebiyat, psikoloji, felsefe ağırlıklı şeyler yazıyorum. Sizlerin görüşüne ihtiyacım var arkadaşlar. Yardımcı olursanız çok sevinirim.

+

Beğendiğin birini paylaş yorumlayalım

Tabii hocam, beğenirseniz blog sayfama da bakmanızı rica ederim sizlerden. Kayda değer bir şeyler bulabilirsiniz umarım, kısa bir örnek atıyorum:

Sâdık Hidâyet, eğitim için Paris’e giden arkadaşı Takî Razavî’ye yazdığı ilk mektupta arkadaşına, gönderdiği mektup için teşekkür etmiş fakat yazdığı yazıda özellikle şu kısımlar benim dikkatimi çekmiştir:

“Kitabın içinde bir de kartpostal buldum. Gerçekten de zevk sahibisiniz, ama benim işime yaramaz. Eğer bana bir kart gönderecekseniz karanlık, keder verici, korkunç olsun, benim için daha makbul olacaktır.”

“Günler hep aynı şekilde geçiyor, boş ve yararsız.”

İntihar olgusu üzerine ciddi tespitlerde ve çalışmalarda bulunan sosyolog Émile Durkheim kesin ve çaresiz yalnızlık duygusunun intiharın tek nedeni olduğunu söyler. İntiharın birçok nedeni olabilir diyor Durkheim; varını yoğunu kaybetmek, bireyin onurunun kırılması, insanın sevdiğini kaybetmesi/yitirmesi nedenleri bunlardan biri olabilir. Tüm bunları düşünen, yaşayan insanların ortak paydası ise bu bireylerin topluma bakıp onun zararlı ve tehlikeli yönlerini görmesi.

Nitekim Sâdık Hidâyet de bu düşüncede olan bireylerden biriydi ve Fransa’da gazlı bir daire tutup canına kıydı. Muhtemelen kendisi de anlaşılamadığını düşünüyor ve kimseyle bir şey paylaşmıyordu. Kör Baykuş eserinde dikkatimi çeken kısımlar şöyle:

“Ve ben, mihnet ve meskenet dolu bu fakir odada, bir mezarı andıran bu odada, beni saran ve duvarların içine kadar nüfuz eden sonsuz gecenin karanlıklarında, uzun karanlık soğuk sonsuz bir gece geçirmek zorundaydım, bir ölünün yanında, onun ölüsüyle birlikte bir gece ve birden düşündüm ki, dünya dünya olalı, ben var oldum olalı soğuk, hissiz, hareketsiz bir ölü, karanlık odada hep yanımdaydı benim.”

“Beni saran” ve “ben var oldum olalı soğuk, hissiz, hareketsiz bir ölü, karanlık bir odada hep yanımdaydı benim” kısımları gerek onun düşüncelerinden gerekse hayatından ciddi izler taşıyor. Bazı yazarlar vardır, yazdıkları ve yaşadıkları birbirinden fazlasıyla farklıdır. Hidâyet ise bu konuda fazlasıyla şeffaf ve tıpkı Cesare Pavese gibi dürüst bir insan. Zaten hayatının farklı zamanlarında birkaç kez intihar girişiminde bulunmuş fakat kimisinde başarısız olmuş, kimisinde ise başkası kurtarmıştır. Hidâyet’in hayatı, karanlık bir odada (düşüncede) geçmiştir.

Kör Baykuş kitabının sonunda ise şöyle bir itirafta bulunmuştur:

“Hayat hikâyemde önemli bir şey yok, başımdan ilginç olaylar geçmedi. Ne yüksek bir mevki sahibiyim, ne de sağlam bir diplomam var. Okulda hiçbir zaman örnek bir öğrenci olamadım, başarısızlıklar her yerde buldu beni. Nerede çalışırsam çalışayım silik, unutulmuş bir memurdum; şefleri memnun edemedim. İstifa ettim mi seviniyorlardı... Bırak gitsin, yaramaz! Çevrem böyle görüyordu beni, haklıydılar belki de.”

Yukarıda Émile Durkheim’ın intihar üzerine çalışmalar yaptığı kitabından gerekçe olarak bahsettiği “toplumun zararlı, tehlikeli” kısımlarını burada hissetmek gayet mümkün. “İstifa ettim mi seviniyorlardı... Bırak gitsin, yaramaz! Çevrem böyle görüyordu beni, haklıydılar belki de.” Toplumun dışlanma gibi insanı kendi içinde kedere ve düşüncelere boğan, hatta intihara kadar götüren zararlı kısmını iliklerine kadar hissetti Hidâyet ve canına kıydı. Her bireyin dışlanmışlık ve diğer duygusal taarruzlara karşı savunması, acı eşiği farklı. Ne yazık ki duygusal, iletişimi sevmeyen insanların bu refleksi fazlasıyla duyarlı olduğu için çabucak üzülüp kedere kapılıyorlar.

“Bazılarının ölümle savaşı daha yirmisinde başlar,” diyordu Kör Baykuş’unda Hidâyet. Ölümle savaşı erken başlamıştı ve öyle de bitti:

“Bilmiyorum niçin, diğerlerinin hayatı ve mutluluğu bende sadece nefret uyandırıyordu. Çünkü biliyordum, benim hayatım yavaş yavaş ve acılı, susmuş sona ermiştir. O hâlde niçin o sağlıklı, iyi yiyen, iyi uyuyan, iyi çiftleşen ve benim dertlerimin zerresini hiçbir zaman duymayan ve yüzlerine her dakika ölümün kanatları değmeyen o ahmakların, o ayaktakımının hayatlarını düşüneyim?”

Hocam, büyük küçük demeden her yere mesaj, mail attım inanın. Elbette benim gibi yüzlercesi, belki binlercesi var, ama ben elimden geleni yaptığımı düşünüyorum. Sizlerin de yorumlarını, görüşlerini bekliyorum bu bağlamda.

Yani bilemedim ki, direkt yüz yüze görüşmeyi deneyebilirsin belki. Böylece sadece mail gönderen onlarcasının önüne geçersin, belki okumuyorlardır bile onları. Haftalık boş satır-sütun kalırsa rica edersin senin yazılarını koyarlar belki. Yerel gazetelerden bahsediyorum tabii gene

Özelden ya da burdan at hocam blog linkini,beğendim ben.

Dergilere çıkmak kolay değil bence kendini geliştirip ve belli bi kitleye ulaşman lazım önce

Yüz yüze görüşmeye şu zamanda kimsenin sıcak bakacağını zannetmiyorum. Nereden başlanır, nasıl yapılır bilmiyorum bir de. Okuduğum kültür sanat dergilerinde o kadar yavan yazan insan var, onları görünce pekâlâ kendimin de yazabileceğini düşünüyorum, ama sosyal medya kullanmıyorum, bu yüzden başkalarına ulaşamıyorum. Yalnızca burayı kullanıyorum, o yüzden burada yazma gereği duydum. Hem buradaki insanlar, diğer ağlardaki insanlardan daha nitelikli geliyor bana.

Teşekkür ederim hocam. Eh, tabii kendimi geliştirmem lazım, kitleye nasıl ulaşacağımı pek bilmiyorum. Sosyal medya kullanamıyorum, o çok olumsuz etkiliyor beni bu yüzden.

Edebiyat yarışmaları, ödüllü organizasyonlar, etkinlikler oluyor, onlara katılmayı dene. Şiir, deneme, hikaye, gezi yazısı vs. gibi bir sürü dalda. Şurada var mesela

https://edebiyatyarismalari.com/

İntihar olgusu üzerine ciddi tespitlerde ve çalışmalarda bulunan sosyolog Émile Durkheim kesin ve çaresiz yalnızlık duygusunun intiharın tek nedeni olduğunu söyler. İntiharın birçok nedeni olabilir diyor Durkheim; varını yoğunu kaybetmek, bireyin onurunun kırılması, insanın sevdiğini kaybetmesi/yitirmesi nedenleri bunlardan biri olabilir. Tüm bunları düşünen, yaşayan insanların ortak paydası ise bu bireylerin topluma bakıp onun zararlı ve tehlikeli yönlerini görmesi.

Bu dedigin ayni beni ozetliyor eski bir subay olarak suan icinde bulundugum durumu ozetlemissin. Hayattan soyutladim kendimi ic dunyama kapandim iyice. Bana blog sayfani yollayabilir misin ?

Teşekkür ederim hocam, buralara da başvuru yaptım. Sonuçları bekliyorum.

Hocam, tıbbî bir sorun olarak görünmüyor belki ama bu gerçekten ciddi bir sorun. Bunun iyice irdelenmesi gerektiğini düşünüyorum, psikoloji/psikiyatrinin bu bağlamda tıbbın en zayıf alanı olduğunu düşünüyorum. Tabii gönderebilirim, umarım beğenirsiniz hocam.