Üye Girişi
Bağlan Google+ ile Bağlan Facebook ile Bağlan
Yeni Kayıt
Tüm Forumlar
  • Tüm Forumlar
  • Konu Dışı / Off Topic
  • Konu Dışı Özel
  • Bu Konuda
Şimdi Ara

20 yaşındayım oturdum 1 saattir ağlıyorum (Bıktım bu hayattan)

Sıcak Fırsatlarda Tıklananlar
Editörün Seçtiği Fırsatlar
Bu Konudaki Kullanıcılar:
2 Misafir - 2 Masaüstü
5 sn
19
Cevap
2
Favori
5.809
Tıklama
Daha Fazla
İstatistik
  • Konu İstatistikleri Yükleniyor
Konuya Özel
Öne Çıkar
0 oy
Cevapla
Sayfa: 1
Giriş
Mesaj
  • Arkadaşlar kahvaltı bile yapmadım. Karnım aç bir şekilde ağlıyorum sabahtan beri.

    Artık dayanacak gücüm kalmadı. Bıktım! Zavallı, asosyal panik atak hastası olan bir idiotum.

    Bunun sebebi ailemdir. Küçüklüğümden beri doğru düzgün bir anı anlatamam ailem ile ilgili. İnanın insanlar köpeklerini bile daha iyi yetiştiriyor, değer veriyor. Bugün bile babam adam yerine koymaz. Dün gülerek birşey söylüyordum, ayağa kalktı hiddetlenerek küfürler etti, bende ona ettim kavga ediyorduk. Küçüklüğümden beri bir kere elimi tutup gezmeye götürmedi. Doğma büyüme İstanbul'da yaşamama rağmen kız kulesini 17 yaşında gördüm. İnsanlar ilk defa mı görüyorsun dediler, şaşırdılar. Denize bile lisede dayım götürdü ya. Küçük yiğenim ve yengem söyleniyordu bu niye bizle geliyor. Sığıntı gibiydim, hala utanıyorum. Bugün bile ailem senden birşey olmaz diyorlar. Anneme laf söylemiyorum, konuşmaya çalışıyorum üff diyor başından sağıyor. En ufak yanlışımda başlıyor bağırmaya saatlerce, susmuyor. Küçüklüğümde futbola yazılmayı çok istedim yazdırmadılar. Futbol kulübündeki çocukları izlerdim hep. Şuanda ise asosyal bir zavallıyım. Aynı zamanda panik atağım. Okulda hocalar ne zaman görse senin moralin mi bozuk? Neden titriyorsun gibisinden şeyler söylüyorlar. Oturup bunlara hayatımı anlatmak istemiyorum. Kızlar yazılıyordu, telefonda konuşuyorum diye neredeyse ailemden dayak yiyecektim. Yapma, etme. Abileri vardır bilmem ne vardır. Böyle böyle beni küçüklüğümden beri içine kapanık kimseyle konuşamayan birine çevirdiler.

    Ya düşünün ben ilkokula giderken, yiğenim ile kavga ederdik. Haklı ben olduğum halde annem beni suçlardı. Yengem bana vuracaktı. Ne yapıyorsun sen diye bağırırdı. Böyle bir ortamda yetişen çocuktan nolur?

    Daha anlatmak istediğim çok şey var ama halim yok, içimi dökmek istedim sadece. Panik atak olmam ise çok başka bir olaydan oldu, eve gidemedim günlerce, almadılar. Etrafınızda içine kapanık, kimseyle konuşmayan kişiler götürseniz onları dışlamak yerine anlamaya çalışın.

    Şuan ise tek isteğim okulu bitirip, işe girmek. Sonrasında ayrı eve çıkmayı istiyorum. Çok teşekkür ederim.



    < Bu mesaj bu kişi tarafından değiştirildi Guest-BA761BEEF -- 7 Nisan 2018; 14:58:17 >
    < Bu ileti mobil sürüm kullanılarak atıldı >



    _____________________________
  • Her türk gencinin normal olarak yasadığı şeyler bunlar, ben kız kulesini birak avrupa yakasina max 2 kere geçmişimdir oda bayramda felandir simdi uniyi tutturdum bursum yatiyor kimseyi iplemiyorum her geve bir yerdeyim her sey senin elinde butun mesele calismak ya da calismamak

    < Bu ileti mobil sürüm kullanılarak atıldı >
    _____________________________
  • quote:

    Orijinalden alıntı: Guest-9799FFCB4

    Her türk gencinin normal olarak yasadığı şeyler bunlar, ben kız kulesini birak avrupa yakasina max 2 kere geçmişimdir oda bayramda felandir simdi uniyi tutturdum bursum yatiyor kimseyi iplemiyorum her geve bir yerdeyim her sey senin elinde butun mesele calismak ya da calismamak
    İnanır mısın akrabalarımı tanımıyorum. Halaymış, amcaymış yok tanımıyorum görmedim. Teşekkür ederim tavsiye için dostum

    < Bu ileti mobil sürüm kullanılarak atıldı >
    _____________________________
  • Kardeşim, kimsenin ailesini seçme hakkı yok. Keşke olsaydı. Anne ve babanla yaşadığın çatışmalar o yaşlarda çok normal. Kafana hiç takma. Daha ciddilerini yaşayanları düşün, ailesi olmayanları düşün. Şuan her ne kadar isyan etsende , senin yaşadığın hayatı yaşayabilmek için dua eden insanlar var. Annesi babası evi olmayan, okuyamayan insanları düşün.

    Bıktığın bu hayattanda sıyrılmanın tek yolu, okulunu bitirip hemen kendini iyi hissedeceğin bir işe girmek ve kendi ayaklarının üzerinde durmak. Kendini çevirebilirsen maddi anlamda, sadece mutlu olduğun insanlarla yaşamaya başlayabilirsin.
    _____________________________

    'İnsanlar yaptıklarımızdan dolayı bizi kötüleyecekler ama birkaç nesil sonra bize hak verecekler ve bizden övgüyle bahsedecekler.' Adolf Hitler, 1945
  • Ne bursu Hocam hangi ünv

    < Bu ileti mobil sürüm kullanılarak atıldı >
    _____________________________
  • Tamam eyvallah, ailenin yetiştirme tarzı nasıl bir insan olacağını belli bir zamana kadar etki eder. Ama sen belli bir yaşa gelmişsin , şuan her şey senin elinde değil mi? İnsanlarla konuşup, spora başlayıp kendine olan güvenini arttırabilirsin bence.

    Bak bende içime kapanık birisiydim , ailem iyi ve kötüye benim adıma karar verirdi. Lisede atmaya başladım bunu. Şimdi bilgisayar mühendisliği son sınıftayım , arkadaşlar geçen gün aralarında konuşurlarken şunu demişler , "CezaAlp(ismimi vermeyeyim demi :)) okulun ilk başından beri böyle olsaydı, okul en az 1 sene uzardı onun". Benim hoşuma gitti bu durum. Önceden aklıma geleni söylesem mi , dalga geçerler mi diye düşünürdüm, şimdi umrumda değil milletin ne söyleyeceği.

    Kısacası her şey senin elinde, zayıflar başkasını suçlar , zor olan tüm suçun kendinde olduğunu görmektir.
    _____________________________
  • quote:

    Orijinalden alıntı: cezaalp

    Tamam eyvallah, ailenin yetiştirme tarzı nasıl bir insan olacağını belli bir zamana kadar etki eder. Ama sen belli bir yaşa gelmişsin , şuan her şey senin elinde değil mi? İnsanlarla konuşup, spora başlayıp kendine olan güvenini arttırabilirsin bence.

    Bak bende içime kapanık birisiydim , ailem iyi ve kötüye benim adıma karar verirdi. Lisede atmaya başladım bunu. Şimdi bilgisayar mühendisliği son sınıftayım , arkadaşlar geçen gün aralarında konuşurlarken şunu demişler , "CezaAlp(ismimi vermeyeyim demi :)) okulun ilk başından beri böyle olsaydı, okul en az 1 sene uzardı onun". Benim hoşuma gitti bu durum. Önceden aklıma geleni söylesem mi , dalga geçerler mi diye düşünürdüm, şimdi umrumda değil milletin ne söyleyeceği.

    Kısacası her şey senin elinde, zayıflar başkasını suçlar , zor olan tüm suçun kendinde olduğunu görmektir.
    Hocam ailemin yanında kalıyorum. Ve maddi bağımsızlığım yok. Evet herşey kendi elimizde, maddi bağımsızlığı kazanana kadar maalesef. Ya da aileden uzak yaşamak lazım benim için. Okul bittikten sonra bir işe girince (inşallah) bakacağız.



    < Bu mesaj bu kişi tarafından değiştirildi Guest-BA761BEEF -- 8 Nisan 2018; 22:17:41 >
    _____________________________




    • Yapay Zeka’dan İlgili Konular
    Yaşım 41 ben ne zaman evlenicem ya?
    2 yıl önce açıldı
    Mezunum yalnızım tek başımayım ne olacak benim bu halim?
    4 ay önce açıldı
    14 yıldır evdeyim ciddiyim
    7 yıl önce açıldı
    Daha Fazla Göster
  • Kız kulesini 17 yaşında görmüşsün iyi gene, ben hiç göremedim.
  • Bazı şeyler değiştirilemiyor malesef, aile gibi.
    Şans mı desem, hayatın acımasızlığı mı desem bilemiyorum. Lakin, biz biyolojik canlıların en büyük özelliğini es geçiyorsun ama farkına varmadan.
    "Evrim".

    Evrimin köküne inecek olursak, asıl amaç ortama uyum sağlayıp değişim geçirmektir. Bizler savaşçı canlılarız, ordular arasındaki savaştan bahsetmiyorum.
    Hayatta kalmak için savaşmaktan bahsetmekteyim.
    Daha iyi anlayabilmen için şunu izleyebilirsin 15 dakikanı ayırarak.
    TIKLA

    Video'da bakterilerin antibiyotiklere karşı evriminden bahsedilmekte, oradaki bakterilerden bir farkımız yok aslında biz insanların da. Senin şu anki durumun ise ilk aşamadan ikinci aşamaya geçemeyen zayıf bakteri örneği. Bu halin ile gün gelir yok olur veya asimile edilirsin. Savaşçı ol, kendine ilham verecek bir şeyler bul. Hayallerin, hedeflerin, amaçların ve bir motto'n olsun. Kendini adayabileceğin türden.

    Misal, şu an acı çekiyorsun değil mi? Lanetler okuyorsun yaşama, kaderine, kendine ve ailene vs.
    Peki bunun nedeni ne? Asıl kaynağı ne?
    Ailenin, ailesi tarafından düzgünce yetiştirilmemiş olması. Toplumun, çocuk yetiştirme konusunda yeterli bilinçli olmaması. Aslında ailenin hiçbir kabahatı yok, onlara belki yol gösteren olmamıştır, belki aileleri tarafınca şu an senin gördüğün muamelelere maruz kalmışlardır ve aynısını sana uyguluyorlardır.

    Bu zinciri kırmayı neden yaşam felsefen haline getirmiyorsun?
    Savaş, mücadele et son nefesine kadar. Ardında, şu an senin yaşadıklarını kendi çocuklarına yaşatmayacak evlat veya evlatlar bırak dünya'ya. Ki bir gün torunların da senin gibi köşesine çekilip yaşam'a küsmesinler.
    Sana minik bir de tüyo vereyim, birine iyilik yapmak insanın ruhunu iyileştirir. Bu iyilik, henüz dünya'da olmayan biri için dahi olsa (çocuğun veya torunun gibi).

    Bu yazdıklarım seni motive etmeye yetmedi mi?
    O halde iyiliği bir kenara bırak, intikam'a odaklan.
    Peki kimden intikam alacaksın?
    Tabi ki hayattan, kader'den!

    "Sen(hayat, kader) bana böyle aptal bir yaşam verdin. Ama ben sana baş kaldırıyorum! Her ne kadar beni çökertmeye çalışsan da son gülen ben olacağım, döktüğüm göz yaşlarının karşılığını misli misli geri alacağım. Bana biçtiğin yaşamı, kaderi kabullenmiyorum"

    5-6 yıl sonra, oluşturduğun bu konuyu açıp okuyacaksın ve minik bir tebessüm edeceksin... demedi deme o gün gelirse ve hala hayatta olursak, bana pm at

    Son sözüm, güçlü bakteri ol bu günler geçip gidecek.
    _____________________________




  • çoğu insan anne -baba olsa d ayanlışları eksiklikleri oldukça fazla buna benim annem babam da dahil...
    sizi tenzih ederim ama doğan cüceloğlunun bir sözü aklıma geldi..
    çocuğunu adam yerine koymaya aileden adam zor yetişir diye bir sözü var bence çok haklı....
    _____________________________
    Bence dünyada ki en büyük adaletsizlik senin çok istediğin bir şeyi , başkasının hiç çaba harcamadan ulaşabiliyor olması.....
  • Derhal okulu bitir para kazanmaya başla ve ailene bay bay de hiçbirine deger verme



    Sana deger vermeyeni kim olursa olsun bırakacaksın bu hayatta yoksa kendini mahfedersin

    < Bu ileti mini sürüm kullanılarak atıldı >
    _____________________________
    -----------------------------THE FORUMLORIAN--------------------------
  • DeathWing kullanıcısına yanıt
    @DeathWing Kız kulesinin önüne gidip diz çöküp "yenicem seni İstanbul!!!" diye de bağırsın mı?






    @Sheitani

    kardeşim umarım bir şekilde kendi yolunu bulursun ve hayatına devam edersin. bazı arkadaşların dediği gibi okulunu bitirip ekonomik özgürlüğünü kazanman çok önemli. aile konusunda diğer arkadaşların dediklerine katılıyorum. Türk gençlerinin hayatlarına en büyük kötülüğü yapanlar aileleridir. ama kimsenin ailesi bunu herhangi bir kötü niyetle yapmamakta. onlar aslında sana iyilik ettiklerini düşünüyorlar. çünkü böyle büyüdüler, böyle yetiştiler. yaptıklarının bilincinde değiller, ama seni seviyorlar.



    < Bu mesaj bu kişi tarafından değiştirildi K1NG Ç. -- 13 Nisan 2018; 12:46:2 >
    _____________________________
    Ne mutlu Türküm diyene
  • Kendine yapacağın en büyük iyilik, ayakların üzerinde durmaya başladığın anda ailene kızmayı bırakıp, kendi geleceğine odaklanman olacaktır. Aksi halde, hayatın boyunca karşına çıkacak her zorlukta, başaramadığın her işte ya da başarmaya çalışmadığın her işte aileni suçlayıp, kendince kendine göre bir kaçış noktası yarattığını düşüneceksin.

    Sonunda ise, tek başına ve tüm hatalarını biriktirmiş bir şekilde kalıvereceksin. Annen için ya da baban için şunu söyle "Onlar böyle insanlar ve çocuk yapmamaları gerekirken, yapmışlar bir kere..." sonrasında ise önüne dönüp geleceğinle ilgilen.
    _____________________________
  • herkes aynı büyüyor bea. sen böyle suç atıp mızıkçılık yapıp ağlama. değişen bişey olmaz.

    olmak istediğin insan de wc ye gidip ossura ossura mıcıyor. bunu düşün.
    _____________________________
  • Soyleyeceklerimin de sana bi faydasi olmayacak.Farkindayim.

    Su an 27 yim.Yas 18 den beri bu moddayim.

    Atmak icin surekli mala bagliyorum.

    Is sende..Yap bisiler iste kisaca.Iyi geceler.



    Idiot ne la salagim de suna!

    < Bu ileti mini sürüm kullanılarak atıldı >
    _____________________________
  • Kafani ne takiyorsun. Bir akrabam var 50 yasinda hayatinda hiç istanbula gitmemiş, hiç uçağa binmemiş. Ki istanbulda akrabaları var.

    < Bu ileti mobil sürüm kullanılarak atıldı >
    _____________________________
    01 TT 283
  • Nasılsın ? 19 yaşındayım,13 yaşımdan beri ağır depresyondayım ailevi sebeplerden dolayı. Bende çok yoruldum artık psikolojik yorgunluk bedenede vuruyor maalesef. Ne zaman bayılıp yere düşeceğimi düşünüyorum, insanların artık çok yorulduğumu anlamasını istiyorum. Hayattan zevk almıyorum ve okula gitmek dışında birşey yapmıyorum saatlerim ve günlerim oturup boşluğa bakmakla geçiyor. Yanımdakiler bana birşey anlatmaya çalışıyor ama anlamıyorum artık kafam basmıyor, konuşasım gelmiyor tükendim. Bilgisayar oyunları kafamı dağıtıyordu, artık düğmesine bile basmak istemiyorum.



    Depresyondan dolayı duygularımıda kaybettim. Sanki duygularım çok kalın bir perdenin arkasında ve sadece çok kaba gölgelerini görüyorum. İyi duygular, kötü duygular hepsi öyle, biri hariç. Sevgi istiyorum, ilgi istiyorum. Bunlara kalbim çok özlem duyuyor. Boş bir kalpte sadece bu iki duygu yankılanıyor,çok acıtıyor. Birisinin gelip beni kurtarmasını bekliyorum.



    Şu ana kadar hep umud ederek yaşadım, belki düzelirim diye. Sanırım hala bekliyorum !? Hayattaki önceliğim okuldan çok hayatım oldu. Eğer hayatımdan pes edersem gerisinin ne önemi kalırki ?



    Eskiden neden depresyonda olduğumun nedenleri çok canımı acıtırdı. Şimdi sorsan ?, hatırlamıyorum.



    İçimi dökmek istedim. Yaşım biraz genç olabilir, geçer diyebilirsiniz belki ama erken karşılaştım bunlarla ne yapabilirimki ?



    Herkesin derdi kendine. Birisi bütün gün oturur, bu ayaklarda ne gereksiz zaten bütün gün oturuyorum der. Diğeri ise keşke ayaklarım olsa der.

    < Bu ileti mini sürüm kullanılarak atıldı >
    _____________________________
    Uymanız gereken imza kurallarını okumak için tıklayınız.




  • Küçükken bende boyleydim. Ailem tam tersine açılmam için uğraşırdı ama ben acilmazdim. liseye geçince yavas yavas duzelmeye basladim. suan 11.sinifim. Liseye gectigim zamanlar boyum 1.74 falandi ve 100 e yakin kiloydum. Asosyallik iste naparsin! Sonra kendim icin bir karar verip spora basladim. Bisiklete cok merak saldim. bisiklet forumunda beni cok görürsün. Sonra zayiflayip kas yapmaya basladim. Suan 184 boyunda 77 kiloyum. Arkadaslarimla rahat rahat konusabiliyorum artik. Ailem kucukken maddi imkansızlıklardan beni gezmeye götüremezdi. Simdi ise arkadaşımı alip bisikletle sehirler arasi turlar yapiyorum. hic bir sey imkansiz degildir, yeter ki sen çabala. Elbet sonunda istedigini elde edeceksin.

    < Bu ileti mobil sürüm kullanılarak atıldı >
    _____________________________




  • Daha gençsin kendine bir yol çiz öyle veya böyle bir ailen var .ailesi olmadan büyüyen insanları düşün ..sen etrafında iyi örneklere bakıp üzülüyorsun .kötü örneklere bakıp sevinebilirsin ..bilmiyorum bölümünü vs ama biraz dil öğrenip yurt dışına git oralarda çalış çabala on yıl sonra bambaşka bir yerde olursun bunlara gülersin geçersin ama illa burada yaşayacağım diyorsan neden okulun bitmesini bekliyorsun hemen bugün bir iş bul ..dün bir cafede bı çocuk geldi hocam tanıdın mi dedi tanıdım çocuğu kaça gidiyorsun 11 e gidiyormuş hafta sonu tatilde akşamları falan çalışıyormuş aferin sana dedim kalktım sarıldım çocuğa duygulandım ..parti time calissan hem sosyal ortamın değişir hem masrafların çıkar

    < Bu ileti mobil sürüm kullanılarak atıldı >
    _____________________________
    nefes alıyorsak ümit var demektir
    • 
Sayfa: 1

Benzer içerikler

- x
Bildirim
mesajınız kopyalandı (ctrl+v) yapıştırmak istediğiniz yere yapıştırabilirsiniz.
Hizmet kalitesi için çerezleri kullanabiliriz, DH'yi kullanırken depoladığımız çerezlerle ilgili veri politikamıza gözatın.
Kabul Ediyorum